metopenblikopkinderen

Aangedreven door
WordPress

  • Vier vrouwen, één bank en een leven vol humor

    Sommige series blijven je bij. Niet alleen omdat ze goed zijn, maar omdat ze ergens vertrouwd gaan voelen. Alsof je telkens weer even bij oude bekenden op bezoek gaat. Voor mij is dat The Golden Girls. Ik heb hem in de loop der jaren ontelbaar vaak gekeken. En nog steeds kan ik ervan genieten. Vier…

  • Wat stilte kost ( Palindrome 191 )

    Palindrome – 191 woorden Soms brengt schrijven me terug naar plekken waarvan ik dacht dat ik ze achter me had gelaten. Wanneer je je autobiografie schrijft, hoef je niets te verzinnen. Alles is er nog. Elke gebeurtenis. Elk gezicht. Elk gesprek. Alles zit opgeslagen in je hoofd en soms ook nog in je lijf. En…

  • Het meisje achter het hek en de wereld van Rudolf Steiner

    Ik groeide op in de jaren zeventig, in een middelgrote gemeenschap waar de protestantse gemeenschap groter was dan de katholieke. Aan de rand van het dorp stond een oude katholieke school. Een statig gebouw dat al jaren leegstond. De ramen dof, het plein verlaten. Maar ineens gingen de geruchten rond dat daar een Waldorfschool zou…

  • De dag dat angst plaatsmaakte voor nee

    Het omgaan met angst heeft me de afgelopen jaren meer geleerd dan ik ooit had willen leren. Angst is een vreemd iets. Het maakt je alert, scherp, klein en groot tegelijk. Het kruipt onder je huid, nestelt zich in je spieren en blijft daar zitten. Soms dagenlang. Soms jaren. Toen ik uit die relatie stapte,…

  • Soms weet je het al jaren, maar ben je nog niet klaar om te springen

    Als ecologisch pedagoog heb ik mezelf die vraag vaak gesteld: zal ik voor mezelf beginnen? Een eigen praktijk? Een plek helemaal van mij, waar ik kinderen, ouders en gezinnen op mijn manier mag begeleiden. Het was nooit een vraag die zomaar kwam aanwaaien. Eerder eentje die zich langzaam nestelde. Die af en toe zachtjes op…

  • Soms zit je er compleet naast, mijn avond met Armageddon

    Soms kijk je een film met lage verwachtingen. Meer uit nieuwsgierigheid dan uit overtuiging. Zo begon het voor mij met Armageddon. De recensies waren verdeeld en eerlijk gezegd had ik zelf ook mijn twijfels. Niet per se het soort film waarvan ik dacht: dit wordt geweldig. Maar het dubbeltje viel uiteindelijk toch de andere kant…

  • Het leven sloeg me neer, maar liet me ook groeien

    Het doel van het leven… ik denk dat ik daar inmiddels anders naar kijk dan vroeger. Toen ik jong was dacht ik dat geluk iets was wat sommige mensen gewoon kregen. Alsof het bij hen vanzelf naar binnen waaide, terwijl ik vooral leerde hoe het voelde om te vallen en weer op te staan. Als…

  • Langzaam onderweg naar Frankrijk | Een roadtrip vol zon, koffie en kleine geluksmomenten

    Het is een zaterdag ergens in augustus wanneer we vertrekken. De zon is al vroeg wakker en verwarmt met volle kracht mijn huid zodra ik naar buiten stap. In de hal staan de duffelbags klaar, zorgvuldig ingepakt de avond ervoor. Altijd dat kleine moment van voorpret. Wetende dat er kilometers, nieuwe plekken en kleine avonturen…

  • De man die mijn angst bestuurde

    Het begon bijna onmerkbaar. Kleine signalen, subtiele dreigingen, flarden van woorden die aanvoelden als een spel maar al snel voelde ik dat er iets mis was. Binnen twee weken was mijn leven veranderd in een constante zenuwslopende strijd. De auto stond daar. Stil. Verlaten. Maar allesbehalve ongeschonden. Waar hij ooit gewoon… een auto was, was…

  • Langzaam wakker worden tussen vogels, koffie en wilde bloemen

    Langzaam word ik wakker. Buiten zingen de vogeltjes hun hoogste lied en ergens, vaag in de verte, hoor ik kinderstemmen door de ochtend dwarrelen. Ik rol loom richting mijn telefoon en zie dat het bijna acht uur is. Nog heel even blijf ik liggen. Nog heel even niets hoeven. Alleen voelen hoe de slaap langzaam…