Welke dag uit het verleden zou ik nog eens willen beleven?

Eigenlijk hoef ik daar niet lang over na te denken.

Het zijn er twee.

De dagen waarop mijn kinderen werden geboren.

En waarom?

Omdat ik die dagen, nu ik zoveel jaren verder ben, nog één keer helemaal bewust zou willen beleven.

Niet om iets te veranderen.

Niet om het anders te laten verlopen.

Maar juist om alles opnieuw te voelen.

Nu weet ik hoe de dagen zijn verlopen.

Ik weet welke gebeurtenissen elkaar opvolgden.

Ik weet wat er daarna kwam.

Maar toen?

Toen zat ik midden in het moment.

En misschien zou ik, als ik die dagen opnieuw mocht beleven, iedere seconde wat langer willen vasthouden.

De geur van het ziekenhuis.

De pijn van de indalingsweeën.

De enorme kracht die door mijn lichaam heen ging en waarvan ik niet wist dat ik die bezat.

En dan…

het moment waarop ze er waren.

Voor het eerst kijken naar dat kleine mensje dat maandenlang in je buik had gewoond.

Hoe zag hij eruit?

Welke kleur had zijn huid?

Gingen zijn oogjes open?

Hoe voelde het om hem voor het eerst te zien?

Bij mijn oudste zou ik misschien vooral de tijd willen terugdraaien naar dat eerste moment, voordat de zorgen alles overnamen.

Hij werd veel te vroeg geboren.

En in plaats van alleen maar te genieten van mijn pasgeboren kind, was er vooral de vraag:

Zou hij het redden?

Bij mijn jongste was er meer ruimte om te kijken.

Om te genieten.

Om dat kleine mensje gewoon eens rustig te bewonderen.

Ze leek op een klein boeddha’tje.

Zo’n tevreden, rond klein meisje.

Twee geboortes.

Twee totaal verschillende dagen.

Twee totaal verschillende herinneringen.

Maar allebei dagen die ik, als ik één keer met de tijdmachine terug zou mogen…

nog één keer zou willen voelen. ❤️