Alweer een aantal dagen voelt de lucht zinderend en zwaar.
De temperatuur staat op standje grillen en zelfs in huis dringt de warme, loom makende hitte naar binnen.
Gisterenavond liep ik naar boven en met iedere stap die ik zette, voelde het warmer worden.
De ventilator geeft 32 graden aan.
Tweeëndertig.
Ik plof met een zucht op het warm aanvoelende matras en probeer als een soort menselijke zeester, met twee ventilatoren op mijn lichaam gericht, enigszins comfortabel in slaap te vallen.
Het lukt.
Een beetje.
Loom en medium rare strompel ik de volgende ochtend stap voor stap weer naar beneden.
Ik schuif de pui open en voel dat de nacht in ieder geval íets van verkoeling heeft gebracht.
Mijn vertrouwde Moka maakt een kop vloeibaar goud en ik ga achter mijn computer zitten.
Ik start het ding op en kijk als eerste naar de prompt van vandaag.
“Wat is het beste restaurant in jouw stad?”
Ik krab eens achter mijn oren.
Uhum.
Geen stad.
Geen restaurant.
Wat moet ik daar nu weer mee?
Misschien moet ik gewoon een leuke anekdote over een restaurant in mijn woonplaats schrijven.
In het dorp waar ik woon hebben we drie frituren.
Drie!
En gisteren vond ik het eigenlijk veel te warm om boven de pannen te staan.
Dus:
friet.
Laten we dat maar doen.
De hele dag had ik me er al op verheugd.
Comfortfood in een zakje.
Maar het werd een zoektocht.
Frituur nummer één?
Vakantie.
Frituur nummer twee?
Ook vakantie.
En je raadt het al…
Frituur nummer drie?
Vakantie.
FLIP!
Daar ging mijn zorgvuldig opgebouwde frietfantasie.
En dus stonden we uiteindelijk toch zelf boven de warme pannen. Een sausje in elkaar geflanst, een pinza de oven in en een halfuurtje later zaten we enigszins gedesillusioneerd naar onze maaltijd te kijken.
Een soort campingmaaltijd.
En juist die vergelijking zette een heel ander laatje in mijn hoofd open.
Want ineens zaten we te mijmeren over de jaren waarin we met de kinderen kampeerden.
We begonnen ooit met twee kleine tentjes.
Die werden ingeruild voor een familietent.
Om uiteindelijk weer terug te keren naar twee kleine tentjes.
Twee kleine gasbrandertjes.
Een pannetje.
De standaard rode saus.
Pasta.
En klaar.
Kamperen met kinderen.
En hoe ouder de kinderen werden, hoe minder aantrekkelijk het voor ons werd om met een halve inboedel op onze rug en in de auto richting een camping te vertrekken.
De tent maakte plaats voor een kamer met een echt bed.
Een badkamer.
Een keuken.
En vooral:
geen tentstokken.
We ontdekten Oostenrijk, Zwitserland en Spanje.
En Oostenrijk kwam toch wel behoorlijk hoog op ons lijstje te staan.
Overdag klimmen en klauteren in de bergen.
’s Avonds een lokale Stube in.
Een overheerlijke Knödel, een flinke salade erbij en een goed glas wijn of een dorstlessend koud pilsje.
Mij hoorde je niet klagen.
Zo veranderden onze vakanties langzaam mee met de kinderen.
En misschien is dat wel wat ik nu zo mooi vind aan terugkijken.
Je denkt dat je een vakantie verandert omdat je kinderen ouder worden.
Maar eigenlijk verandert er veel meer.
Je verandert zelf.
Je wensen veranderen.
Je behoefte aan comfort verandert.
En ondertussen groeit dat kleine gezin dat ooit met twee tentjes en twee gasbrandertjes op pad ging uit tot vier mensen met ieder hun eigen leven.
Nu zijn ze volwassen en gaan ze hun eigen gang.
Moos bezoekt Oostenrijk met regelmaat.
Jip fladdert vrolijk van concert naar wedstrijd door Europa.
Harry in Londen.
Bruno in Parijs.
Een voetbalwedstrijd in Barcelona.
En ik zit hier…
met mijn Moka.
In de schaduw.
Te mijmeren over friet, vakanties en twee kleine tentjes.
Misschien was die gesloten frituur dus helemaal geen pech. Misschien was het gewoon een klein duwtje terug in de tijd. Naar twee tentjes, twee gasbrandertjes en vier mensen die nog niet wisten hoeveel avonturen er later zouden volgen.
Geef een reactie