metopenblikopkinderen

Aangedreven door
WordPress

  • Chaos? Ik zie kinderen die leren

    Volmondig: ja. Een beetje chaos mag er zijn. Sterker nog, ik denk dat chaos vaak een fase is. Een fase waarin je onderzoekt, ontdekt en zoekt naar een route die je uiteindelijk weer in rustiger vaarwater brengt. Vergelijk het maar eens met een peutergroep tijdens het vrije spel. Als ik op dat moment een groep…

  • Wat een fictieve blogger mij leerde over het echte leven

    Mijn favoriete blogger? Dat is misschien een onverwacht antwoord. Niet iemand die echt bestaat, maar een personage uit de televisieserie Ugly Betty. Betty Suarez is een slimme, warme en goedbedoelende jonge vrouw uit Queens, New York. Ze is oprecht, heeft een geheel eigen stijl en kijkt met een bijna ontwapenende eerlijkheid naar de wereld om…

  • ‘UHU.’ En toen rolde ze met haar ogen…

    Soms zijn de meest recalcitrante kinderen juist de leukste Ik ga vandaag eens heerlijk tegen de stroom in. De prompt van vandaag? Daar word ik alleen maar een beetje somber van. En op een dag als vandaag heb ik daar helemaal geen zin in. Ik ben wat dat betreft nogal recalcitrant. Dwars voor de wagen,…

  • Ik zocht naar slaap, maar vond mezelf

    Ik ben van nature een slechte slaper. En neem van mij aan dat ik alles, maar dan ook alles, heb geprobeerd. Van kruidenthee tot meditatie. Tijdens mijn studie werd het steeds lastiger. Studeren, een bijbaantje, scriptie schrijven… het voelde zwaar. Door het slaapgebrek begon ik de bekende gevolgen te merken. Een kort lontje. Concentreren werd…

  • Applaudisseer niet alleen voor de finish, maar ook voor de weg ernaartoe

    We zijn dol op de finish. Terwijl het leven juist gebeurt tussen stap één en stap 4.999. Er zijn dagen waarop niemand ziet hoeveel stappen je hebt gezet. Niet letterlijk. Maar in het leven. Iedereen juicht als je een marathon loopt. Iedereen klapt als je een diploma haalt. Iedereen feliciteert je met een promotie. Maar…

  • Ik geef mijn negatieve gedachten een kop koffie en een warm dekentje

    Ik loop inmiddels lang genoeg mee op deze wereld om te kunnen zeggen dat ik wat levenservaring heb opgedaan. En begrijp me goed. Daarmee wil ik niet zeggen dat iemand van twaalf, vijftien of achttien geen verdriet, zorgen of negatieve gedachten kent. Integendeel. Alleen… mijn ervaringen hebben inmiddels wat meer jaarringen gekregen. En na al…

  • Jij bent een dromer

    Ik open de schuifpui en de ochtend begroet me met een lichte tinteling op mijn wangen. Het gras voelt nat onder mijn blote voeten. Ik blijf even staan en laat het frisse gevoel door mijn lichaam trekken. Nog voor ik een stap verder zet, hoor ik mijn moeder. ‘Polly,……….je klompen. De oude!’ Snel schiet ik…

  • Dat ene stemmetje zei: ga naar huis

    Soms weet je het… voordat je weet waarom Jaren geleden waren de zomervakanties anders dan nu. Jip en Moos waren nog klein en zes weken zomervakantie voelde als een zee van tijd. Ieder jaar zetten we onze tent op een camping in de buurt. Meer hadden we niet nodig. Koele ochtenden met verse broodjes, een…

  • Mijn ode aan de pedagogisch medewerker

    Mensen denken vaak dat een pedagogisch medewerker op kinderen past. Maar nee. Dat is misschien wel het kleinste deel van haar werk. Wat ze écht doet, zie je pas als je een dag met haar meeloopt. Een pedagogisch medewerker moet het geduld van een engel hebben. In mijn hoofd lopen ze allemaal rond met zachte,…

  • Een Death Star bouw je met techniek. Een peutergroep bouw je met geduld.

    Voordat de Star Wars-fans nu massaal afhaken… ik moet iets bekennen. Ik moest eerst even opzoeken wie Emperor Palpatine eigenlijk is. Ja, ik weet het… ik heb duidelijk onder een steen gelegen. Star Wars en ik zijn nooit echt vrienden geworden. Sterker nog, ik denk niet dat ik ooit langer dan tien minuten van een…