Auteur: Polly ter Brink
-
‘Je bent een meisje, dus…’ — het begin van mijn eigen verhaal
Met wie zou ik willen dineren? Stephen King? Lulu Wang? Raymond Khoury? Ik heb werkelijk geen idee. Misschien zoek ik het wel helemaal in de verkeerde hoek. Gandhi? Nelson Mandela? Ik heb enorm veel respect voor deze mensen. Maar eerlijk gezegd ben ik op dit moment niet op zoek naar ingewikkelde of zware kost. Terwijl…
-
Je mag over mijn muurtje klimmen, maar je moet wel eerst aanbellen
Uhum… Wat een lastige. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik in de jaren achter me heel wat bergen heb moeten beklimmen. En vooral uit behoorlijk wat berenkuilen heb moeten klimmen. Ik was altijd heel open en eerlijk naar de mensen om me heen. Misschien wel té open. Want daardoor…
-
Soms staat de tijd gewoon tussen de borden
Van de prompt van vandaag gaat mijn schrijverspen eerlijk gezegd niet bepaald harder lopen. Geen sprankje inspiratie. Geen oh ja, daar moet ik iets mee. Niets. En soms duurt het dan gewoon even voordat er iets anders komt. Dus terwijl ik nadenk, geef ik de planten water. Nog een keer de Moka op het vuur.…
-
Een culinaire reis naar Londen
Zomaar ergens in het voorjaar zaten we na het eten wat mijmerend na te tafelen. We hadden de wintersport gemist. Door een ingrijpende gebeurtenis waren we de afgelopen periode vooral bezig geweest met regelen, organiseren en alles wat daar onvermijdelijk bij komt kijken. En eerlijk? Daar werden we niet bepaald vrolijker van. Het gesprek ging…
-
From Ashes To New
Wat ik zou willen dat scholen daadwerkelijk leren? Die vraag lijkt op het eerste gezicht misschien eenvoudig. Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe ingewikkelder het antwoord wordt. Want eigenlijk wil ik dat we het niet alleen aan scholen vragen. Ik wil het vragen aan ouders. Aan opvoeders. Aan vrienden. Aan onze sociale omgeving. En…
-
Riva, de hond die coacht zonder woorden
Bijna tien jaar geleden kwam er een nieuwe pup bij ons gezin. We hoefden daar niet lang over na te denken. Een half jaar eerder hadden we afscheid moeten nemen van onze trouwe boxer Henk. Henk bracht leven met zich mee. Veel leven. De leegte die hij achterliet was enorm. We misten een viervoeter om…
-
Ze noemden haar gek
Vandaag schrijf ik eens met een andere pen. Niet omdat ik boos ben. Al voel ik wel iets van boosheid. Maar vooral omdat ik steeds vaker verhalen lees die me diep raken. Verhalen over vrouwen die bewust klein worden gehouden. Die worden uitgelachen. Genegeerd. Gecontroleerd. Of erger. Soms emotioneel gemanipuleerd. Soms lichamelijk mishandeld. En het…
-
De dag dat iemand mij anders naar mezelf liet kijken
Vroeger wilde ik vooral begrepen worden Er was een tijd dat ik me ontzettend druk maakte over wat andere mensen van mij vonden. Niet omdat ik zo graag wilde opvallen. Integendeel. Ik wilde gewoon mezelf zijn. Alleen bleek dat voor veel mensen ingewikkelder dan voor mij. Als puber liep ik zelden met de massa mee.…
-
Je mag opnieuw beginnen. Zo vaak als nodig.
Ik ben geboren in de jaren zeventig, onderdeel van Generatie X – ook wel bekend als de verloren generatie. Zelfstandigheid was iets wat je al op jonge leeftijd meekreeg. Alhoewel… het woord aanleren moet je hier misschien met een flinke korrel zout nemen. Het gebeurde gewoon. Scepsis – zie je, daar is hij alweer –…
-
Sommige reizen eindigen niet bij de bestemming
Als iemand mij vraagt wat mijn tien favoriete reizen zijn… dan moet ik altijd even glimlachen. Want eerlijk? Ik denk helemaal niet in lijstjes. Reizen zijn voor mij geen bestemmingen. Het zijn herinneringen. Geuren. Ontmoetingen. Momenten die ergens diep vanbinnen zijn blijven wonen. Vroeger reisde ik de wereld over. Van noord naar zuid. Van oost…