Ik denk dat we de prompt van vandaag officieel mogen afvinken als:
‘Niet voor Polly geschikt bevonden.’
Ik geloof namelijk nog steeds dat de aarde rond is.
Dat Elvis dood is.
Dat Kennedy door de tegenpartij is vermoord…
Bermudadriehoek…..Area 51 naar zegge niet bestaan.
Mark Zuckerenberg is een hagedis, die vermomd is als mens.
‘Nee hoor, dank je. Ik heb mijn eigen werkelijkheid nog prima op orde.’ 😂
Dus neem ik vandaag gewoon een andere afslag.
Alleen…
welke afslag?
Ik scroll eens door mijn nieuwsapp.
De megarechtszaak tegen Meta is gestart. ( Oeh Mark Zuckerenberg)
Want…
tja.
Het bedrijf wordt ervan beschuldigd jongeren bewust verslaafd te maken aan sociale media.
Ik ben heel benieuwd wat daar uiteindelijk uit gaat komen.
En terwijl ik daarover lees, moet ik ineens denken aan afgelopen weekend.
Ik zat met drie leuke collega’s in een restaurant.
Ons tafeltje stond bij het raam en gaf ons een prachtig uitzicht over het terras.
Aan het raam zelf stonden ook nog een paar tafeltjes.
Op een gegeven moment zegt één van mijn collega’s:
‘Ik word gek van die twee hiernaast.’
Ze wijst naar buiten.
‘Die kunnen echt niet van elkaar afblijven. Ze zitten alleen maar te flikvlooien.’
Nou…
wij zaten natuurlijk per direct met onze neuzen tegen het raam.
Want dit soort onderzoeksjournalistiek laat je niet aan je voorbijgaan. 😂
Het stelletje had inderdaad alleen maar oog voor elkaar.
Maar toen we eenmaal keken, viel ons eigenlijk nog iets heel anders op.
De rest van het terras.
Stelletjes.
Ergens tussen de 25 en de 60
Gezellig samen uit eten.
En…
op hun telefoon.
We keken elkaar aan.
En schoten met z’n vieren keihard in de lach.
Zo hard zelfs dat het flikvlooide stelletje even van elkaar werd afgeleid.
Want wat zagen we?
Overal tafeltjes met mensen die samen uit eten waren, maar ondertussen voornamelijk met hun scherm bezig waren.
Waarschijnlijk geen gesprekken over werk.
Geen verhalen over de liefde.
Geen discussie over waar ze die zomer naartoe zouden gaan.
Geen:
‘Weet je nog wat we vroeger…‘
Geen:
‘Wat zou jij doen als…‘
Geen:
‘Moet je horen wat ik vandaag heb meegemaakt.‘
Nee.
Vooral gebogen hoofden.
En boven die gebogen hoofden…
een heleboel kruintjes.
Het was eigenlijk een prachtig plaatje.
En tegelijkertijd een beetje treurig.
Want hoe bijzonder is het eigenlijk dat je met iemand afspreekt om samen tijd door te brengen…
en vervolgens allebei ergens anders bent?
Niet letterlijk.
Maar wel met je aandacht.
Wij hadden er gelukkig geen last van.
Sterker nog, wij hadden genoeg gesprekstof om waarschijnlijk een complete avondvullende talkshow te vullen.
Ik ken deze oud-collega’s uit de kinderopvang.
En als je elkaar dan al jaren kent, hoef je nooit lang na te denken over een onderwerp.
Er zijn verhalen.
Er zijn herinneringen.
Er is werk.
Er zijn kinderen.
Er is liefde.
Er is het leven.
En natuurlijk is er ook genoeg onzin om tussendoor ontzettend hard om te lachen.
Onze telefoons lagen niet ergens op tafel.
Niet omdat we dat van tevoren hadden afgesproken.
Het gebeurde gewoon.
We hadden elkaar.
En dat was blijkbaar genoeg.
te We hoeven elkaar niet vertellen dat we onze telefoons moeten weggooien.
Misschien moeten we onszelf alleen af en toe herinneren aan iets heel simpels:
Kijk eens omhoog.
Kijk naar degene die tegenover je zit.
Luister naar het verhaal dat je misschien mist.
Lach om iets wat niet op je scherm staat.
Want misschien is het gesprek dat je op dat moment mist, wel veel interessanter dan alles wat op je scherm voorbij komt.
En anders heb je altijd nog vier oud-collega’s die je er keihard aan herinneren dat je telefoon best even kan wachten. 😂
Geef een reactie