Onzekerheid.
Hoe ik daarmee omga?
Dat is een vraag waarbij ik het gevoel prima weet te koppelen aan de juiste plek.
Maar om er vervolgens de juiste woorden aan te geven…
Dat is toch wat lastiger.
Als ik achterom kijk, kan ik zeggen dat ik als puber en jonge vrouw best onzeker was over de dingen om me heen.
Je twijfelt aan jezelf.
Aan je kunnen.
Aan je uiterlijk.
Aan je waarde.
En soms is je hele situatie onzeker omdat je simpelweg nog niet weet waar je terecht gaat komen.
Maar eerlijk gezegd zijn dat onzekerheden die je je hele leven kunt tegenkomen.
Pas jaren later begrijp ik eigenlijk hoe logisch dat is.
Je hebt nog geen ervaring met de gebeurtenissen die op je pad komen.
Je moet nog ontzettend veel zelf leren.
Uitproberen.
Fouten maken.
En ontdekken dat je een probleem waar je vandaag nog wakker van ligt, over een paar jaar misschien met een half oog en een kop koffie kunt oplossen.
Als jonge vrouw begon ik als een broekie in de kinderopvang.
Ik had natuurlijk een papiertje.
Met nog bijna verse inkt.
Maar ik was er trots op.
En ik stond te popelen om te beginnen.
Alleen…
mijn onzekerheid knaagde behoorlijk aan mijn zelfverzekerdheid.
Ik was op dat moment de hoogst opgeleide persoon op de groep en met mijn nieuwe functie werd er ook wel het een en ander van me verwacht.
En daar stond ik dan.
Met mijn papiertje dat ik mezelf pedagoog mocht noemen.
En met negen kinderen met een beperking die aan mijn kunnen waren toevertrouwd.
Gelukkig was daar Karin.
Een rot in het vak.
Zij werkte al jaren als begeleider op de groep en had een berg ervaring waar ik op dat moment alleen maar van kon dromen.
En ondanks het feit dat ík als pedagoog binnenkwam…
nam zij míj onder haar vleugels.
Ik leerde.
Keek.
Vroeg.
Probeerde.
Maakte fouten.
Probeerde opnieuw.
En ondertussen gebeurde er iets waar ik me toen helemaal niet bewust van was.
Mijn onzekerheid kreeg gezelschap van ervaring.
De jaren gingen voorbij.
En met ieder jaar groeide mijn kennis.
Mijn ervaring.
Mijn inzicht.
En daarmee ook mijn vertrouwen.
Niet omdat ik op een ochtend wakker werd en dacht:
Zo. Vanaf vandaag ben ik niet meer onzeker.
Zo werkt het natuurlijk niet.
Je krijgt gewoon steeds vaker bewijs dat je iets kunt.
Dat je een situatie aankunt.
Dat je een oplossing kunt bedenken.
Dat je een kind begrijpt.
Dat je een moeilijke situatie kunt dragen.
En uiteindelijk hoef je niet meer overal over na te denken.
Je doet het.
Je weet.
Je voelt.
Je vertrouwt op jezelf.
En op een gegeven moment veranderden de rollen.
Ik zag jonge broekies binnenkomen.
Net zo trots op hun diploma als ik ooit was.
Met dezelfde mengeling van enthousiasme en onzekerheid.
Mijn laatste jonge collega was Zoé.
Een vrouw van nog geen 23.
Op de dag dat ze begon, kwam ze krijtwit binnen.
We raakten aan de praat.
Ze vertelde dat ze ontzettend zenuwachtig was.
Dat ze het hele weekend had getwijfeld of ze deze baan eigenlijk wel aankon.
Ik lachte.
‘Ik gooi je echt niet in het diepe. We gaan dit klusje gewoon klaren.’
Was ze gerustgesteld?
Nee.
😂
Dus begonnen we rustig.
Stap voor stap.
We namen de dingen samen door.
Ik liet haar wennen.
Liet haar kijken.
Liet haar proberen.
En na een week of twee keek ik haar eens aan.
‘En?‘
Dat was alles.
En toen barstte ze in huilen uit.
De onzekerheid had haar een flinke duw gegeven.
We gingen opnieuw met elkaar in gesprek.
En toen kwam er iets uit wat ik totaal niet had verwacht.
Bijna stotterend en hakkelend vertelde ze:
‘Jij maakt mij zo onzeker.’
Ik?
Ik keek haar waarschijnlijk aan met een gezicht waarop ongeveer stond:
Huh? Ik?
‘Waarom dan?’
Ze vertelde dat ik zoveel wist.
Dat ik daar rondliep alsof werken met deze kinderen net zo vanzelfsprekend was als ademhalen.
Dat ik niets leek te forceren.
Dat de kinderen naar me luisterden.
En dat ze gek op me waren.
Ik moest er bijna om lachen.
En gaf haar een knuffel.
‘Naar mij moet je niet kijken op die manier.’
Ik werkte op dat moment al meer dan dertig jaar met kinderen die wat meer begeleiding nodig hadden.
Dertig jaar.
Een enorme rugzak vol ervaring, kennis, fouten, inzichten, vallen en weer opstaan.
‘Je kijkt naar mijn ervaring en vergelijkt die met jouw eerste weken.’
En dat is natuurlijk geen eerlijke wedstrijd.
Ik vertelde haar dat ze mijn ervaring niet als een bedreiging moest zien.
Maar als een vraagbaak.
Als iets waar ze gebruik van mocht maken.
Ze hoefde niet te zijn zoals ik.
Ze hoefde niet alles al te kunnen.
Ze hoefde alleen maar Zoé te zijn.
En haar eigen ervaring op te bouwen.
En dat heeft ze gedaan.
Twee jaar later kunnen we er gelukkig om lachen.
Ze is uitgegroeid tot een vrouw die haar kwaliteiten kent.
Die weet wat ze kan.
Die weet wat ze nog moet leren.
En die onzekerheid?
Die heeft ze inderdaad steeds meer laten varen.
En misschien is dat wel het grappige aan onzekerheid.
We denken vaak dat zelfverzekerde mensen nooit onzeker zijn.
Maar misschien zijn ze gewoon ergens onderweg gaan ontdekken:
“Ik hoef het nog niet te kunnen. Ik moet het alleen nog leren.”
Een Pipi Langkous, zoals we dit altijd noemen, ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan.’
Mijn jonge ik had dat nog niet door.
Die stond daar met haar verse diploma tussen negen kinderen en dacht waarschijnlijk dat iedereen wist wat zij aan het doen was.
Behalve zij.
Nu weet ik beter.
Niemand begint met dertig jaar ervaring.
Je begint met een leeg schrift.
En langzaam schrijf je het zelf vol.
Met kennis.
Met fouten.
Met succes.
Met verdriet.
Met mooie momenten.
En vooral met heel veel ervaring.
Dus als je vandaag ergens staat en denkt:
Kan ik dit wel?
Misschien is het antwoord niet:
‘Natuurlijk kun je dit al.‘
Misschien is het antwoord veel eerlijker:
‘Nee. Nog niet.‘
En weet je?
Dat is helemaal niet erg.
Je hoeft vandaag niet te kunnen wat je over tien jaar misschien met twee vingers in je neus doet.
Je hoeft alleen maar te beginnen. ❤️
Geef een reactie