Tjee, wat een grappig iets.

Ik heb afgelopen week een afspraak gemaakt voor een reconstructie.

Geen afspraak om mijn ouder wordende gezicht eens lekker vol Botox te laten zetten.

Geen liposuctie van mijn heupen of buik.

Geen facelift omdat mijn ogen ineens van die gezellige kraaienpootjes beginnen te krijgen.

Nee.

Een reconstructie van een tattoo.

Laat ik eerst vertellen dat ik mezelf helemaal niet zo bewust ben van de tattoos die ik heb.

Ze staan er.

Ze horen bij me.

Ze zijn een onderdeel geworden van wie en wat ik ben.

Met zorg en liefde uitgezocht.

Met liefde bedacht.

En eigenlijk heeft ieder plaatje zijn eigen verhaal.

Als je goed kijkt, zie je bijna een soort fotoboek van mijn leven op mijn lichaam.

Herinneringen.

Mensen.

Gebeurtenissen.

Liefde.

Mijn kinderen.

Mijn leven.

Maar één van die plaatjes bekijk ik soms met een soort walging.

Niet omdat het plaatje niet mooi is.

Integendeel.

Het is prachtig.

Het past perfect bij mij.

Een mooie zandloper met bloemen.

Iedere bloem staat voor een geboorte.

Een bloem voor mij.

Bloemen voor mijn kinderen.

Een mooi symbool voor het leven dat we samen hebben opgebouwd.

Alleen…

de persoon die hem cadeau gaf, hoort niet meer bij dat leven.

Deze tattoo werd mij cadeau gedaan door iemand die later probeerde mijn leven met ziekelijke spelletjes te manipuleren.

Een ex-partner die in zijn beleving gezichtsverlies had geleden omdat ik uit die giftige relatie was gestapt.

Het heeft me bijna drie jaar gekost om hem met kleine, zachte duwtjes steeds verder uit mijn leven te krijgen.

En ieder duwtje dat ik gaf, had gevolgen.

Vergelding.

Steeds opnieuw.

En zelfs nu, jaren later, probeert hij nog steeds het leven van mij en mijn kinderen zo ingewikkeld mogelijk te maken.

Er lijkt altijd wel een nieuw antwoord te komen.

Een nieuwe poging.

Een nieuwe manier om roet in het eten te gooien.

Het laatste spelletje was er één van een heel andere orde.

Hij stak ons huis in brand.

En daarmee is misschien ook wel duidelijk waarom juist deze tattoo bovenaan mijn lijstje staat.

Niet omdat ik mijn verleden wil uitwissen.

Dat kan namelijk helemaal niet.

En eerlijk gezegd hoeft dat ook niet.

Ik heb van alles wat er is gebeurd geleerd.

Ik ben gegroeid.

Ik ben sterker geworden.

En ik weet inmiddels heel goed waar mijn grenzen liggen.

Maar ik wil niet langer iedere keer wanneer ik naar die mooie zandloper kijk, ook aan hém denken.

Dat verhaal is niet meer van hem.

Het is van mij.

En dus krijgt de tattoo een nieuw verhaal.

De cover-up is inmiddels getekend en ontworpen.

Door mijn kinderen.

En misschien vind ik dát nog wel het mooiste onderdeel van dit hele verhaal.

Een tattoo die ooit door iemand anders werd gegeven…

wordt nu door mijn kinderen opnieuw ontworpen.

Een herinnering die ooit verbonden was aan een periode waar ik vanaf wilde…

krijgt straks een nieuw leven.

Nog een paar uurtjes op de pijnbank.

Nog wat prikken.

Nog wat au.

En dan is het klaar.

Dan staat er iets nieuws.

Iets wat door mijn kinderen is bedacht.

Iets wat weer helemaal van mij is.

En misschien is dat wel het mooie van een lichaam.

Dat het niet alleen ouder wordt.

Dat het niet alleen littekens draagt.

Maar dat je er soms ook letterlijk een nieuw hoofdstuk op kunt schrijven.

Niet om te vergeten wat er was.

Maar om te bepalen wat er vanaf nu mag blijven.

En die oude tattoo?

Die mag wat mij betreft met pensioen.

Het verhaal is uit.

Het nieuwe verhaal mag beginnen. ❤️