Vanmorgen liet ik mezelf na een nacht flut slapen steunend en kreunend uit bed rollen.
Na zo’n nacht kost het me net wat meer moeite om op gang te komen.
Ik strompel naar beneden, maak een ontbijtje en zet de Moka op het vuur.
Even later vult de geur van verse koffie het huis.
Ik schuif de pui open en een klein beetje koele ochtendlucht komt me tegemoet.
De kikkers in de vijver zingen op geheel eigen wijze het ochtendgloren tegemoet.
Ik zoek een plekje in de schaduw en plof met een zucht neer.
Telefoon erbij.
Even door de nieuwsapp.
Nee.
Mijn brein is daar nog niet klaar voor.
Dat komt straks wel.
Dus ik ga naar mijn socials.
Instagram.
Saai.
Door naar LinkedIn.
En daar zie ik een foto van een vrouw in een zomerse roze jurk. Een leuk rieten hoedje op haar hoofd, rood gestifte lippen en een eigenwijze blik.
Ze is er klaar mee.
Klaar met zich schamen voor haar ouder wordende lichaam.
Klaar met zichzelf verstoppen.
Klaar met excuses bedenken waarom ze niet meer in een bikini zou kunnen.
Ik blijf hangen bij haar bericht.
Want ineens denk ik:
Heb ik dat eigenlijk ook heel lang gedaan?
Als je jong bent, lijkt je lichaam nog redelijk vanzelfsprekend.
Alles zit ongeveer waar het hoort.
Dan krijg je kinderen.
En na zo’n eerste bevalling kijk je misschien eens naar jezelf en denkt:
Wat the fuck is hier gebeurd?
Je lichaam heeft ineens herinneringen.
Een buik die anders is.
Een huid die veranderd is.
Lijnen die er eerst niet waren.
En toch keek ik naar Jip en Moos en dacht ik vooral:
Wat hebben jullie een mooi lichaam van mij gekregen.
Ik vond die veranderingen helemaal niet zo vervelend.
Tot op een bepaald moment de wereld zich ermee begon te bemoeien.
Ik ging mijn lichaam meer bedekken.
Stond om de dag in de sportschool.
Gooide mezelf op een streng dieet.
Een periode ging dat hartstikke goed.
Totdat mijn lichaam op een gegeven moment besloot een eigen plan te trekken.
Welkom bij de fase waarin hormonen, leeftijd en je lichaam blijkbaar samen een vergadering houden waar jij niet voor bent uitgenodigd.
De kilo’s kwamen terug.
En ja hoor…
die M moest uiteindelijk toch maar plaatsmaken voor een XL.
En dan krijg je ineens commentaar.
“Je bent wel een flink stuk zwaarder geworden, hoor.”
Pardon?
Maar het kan ook de andere kant op.
Te dun.
Ook niet goed.
Ook daar heeft de buitenwereld blijkbaar een mening over.
Mijn dochter Jip weet daar helaas alles van.
Haar weegschaal gaat juist de andere kant op.
Ze is een periode behoorlijk ziek geweest en sindsdien doet haar lichaam soms gewoon wat het zelf wil.
Er komt wat gewicht bij.
Er gaat weer wat af.
En nee…
het ligt niet aan haar eetgewoonten.
Maar de opmerkingen die mensen maken over haar lichaam zijn soms ronduit pijnlijk.
“Tjee, wat word je eng dun.”
“Moet je niet wat meer eten?”
“Nog even en je past door een sleutelgat.”
“Moet je niet naar de dokter om te kijken of je geen anorexia hebt?”
Mensen zeggen het misschien achteloos.
Misschien denken ze zelfs dat ze behulpzaam zijn.
Maar ze zien niet wat er achter dat lichaam zit.
Ze zien niet wat iemand heeft doorgemaakt.
Ze zien niet hoe ziek iemand is geweest.
Ze zien alleen een lichaam dat afwijkt van het beeld dat zij blijkbaar normaal vinden.
En woorden kunnen daar behoorlijk wat schade aanrichten.
Ik heb gezien wat het met Jip deed.
De tranen.
Het ongeloof.
Het steeds opnieuw kijken naar zichzelf en zich afvragen waarom anderen zoiets over haar zeggen.
Een negatief zelfbeeld dat niet ontstaat omdat iemand zichzelf niet mooi vindt, maar omdat de buitenwereld je steeds opnieuw vertelt dat er iets mis met je is.
En terwijl ik daar in mijn tuinstoel zit, met mijn koffie en de kikkers op de achtergrond, denk ik terug aan de vrouw op LinkedIn.
Aan haar roze jurk.
Aan haar eigenwijze blik.
En ik besluit haar een bericht te sturen.
Want ik ben het met haar eens.
Het is klaar.
Klaar met onszelf verstoppen.
Klaar met excuses verzinnen.
Klaar met het idee dat we eerst aan een bepaalde maat, leeftijd, vorm of gewicht moeten voldoen voordat we ons lichaam mogen laten zien.
Te dik.
Te dun.
Te appelig.
Te peerig.
Te kort.
Te lang.
Te veel rimpels.
Te weinig rondingen.
Te veel rondingen.
We zijn werkelijk eindeloos goed geworden in het zoeken naar iets wat niet goed genoeg zou zijn.
En misschien moeten we daar gewoon eens mee stoppen.
Niet omdat iedereen zichzelf iedere dag fantastisch moet vinden.
Dat hoeft helemaal niet.
Maar omdat je lichaam geen openbaar debat is.
Je hoeft je niet te verantwoorden voor je maat.
Niet voor je leeftijd.
Niet voor je littekens.
Niet voor je buik.
Niet voor je benen.
En al helemaal niet voor de reden waarom je lichaam eruitziet zoals het eruitziet.
Bodyshaming stopt niet wanneer iedereen hetzelfde lichaam heeft.
Bodyshaming stopt wanneer we besluiten dat het lichaam van een ander simpelweg niet van ons is om te beoordelen.
En ergens tussen mijn koffie en de kikkers neem ik een besluit.
In ons gezin stopt het.
Geen commentaar meer op lichamen.
Niet op dik.
Niet op dun.
Niet op ouder worden.
Niet op veranderen.
Want je bent zoals je bent.
En dat is niet alleen goed genoeg.
Dat is subliem genoeg. ❤️
Geef een reactie