Film kijken doe ik niet zo heel vaak.
Zo nu en dan krijg ik een steek in mijn pijnappelklier en besluit ik eens te kijken wat de streamingdiensten voor me in petto hebben. 😂
De laatste film die ik bij Prime had gekocht was Dances with Wolves.
Voor mij nog altijd één van de mooiste, indrukwekkendste en meest ontroerende films die ik ooit heb gezien.
En misschien komt dat omdat deze film bij mij aan veel meer herinneringen raakt dan alleen het verhaal op het scherm.
Tijdens het anderhalf jaar dat ik in Amerika woonde, heb ik verschillende reservaten bezocht.
Wat een vreselijk woord vind ik dat eigenlijk.
Reservaat.
De oorspronkelijke bewoners van een continent, opgehokt in een afgebakend stuk land waar ze mogen wonen.
Ik ga daar slecht op.
Maar daar ga ik vandaag niet over schrijven.
Dat is een heel ander verhaal.
Wat ik wel meeneem uit die periode, zijn de gesprekken die ik heb gehad met oorspronkelijke bewoners van het land.
Ik luisterde naar verhalen van oudere mensen.
Verhalen die generaties lang waren doorgegeven.
Over Moeder Aarde.
Over verbondenheid.
Over liefde.
Over gebruiken en tradities.
En soms hoorde ik verhalen die me nog lang bijbleven.
Een verhaal dat in de verte deed denken aan Romeo en Julia bijvoorbeeld.
Een man en een vrouw uit twee verschillende dorpen die verliefd op elkaar worden, terwijl alles om hen heen zegt dat het niet kan.
Prachtige verhalen.
Verhalen die ergens onderweg een speciaal plekje in mijn herinneringen hebben gekregen.
En misschien is dat ook waarom Dances with Wolves me zo diep raakt.
Omdat ik niet alleen naar een film kijk.
Ik herken flarden van verhalen die ik ooit hoorde.
Ik zie een wereld die ik tijdens mijn tijd in Amerika van dichtbij probeerde te begrijpen.
En dan begint de film.
De muziek.
De landschappen.
De stilte.
De mensen.
En langzaam word je het verhaal ingetrokken.
Tot het moment komt waarop ik het iedere keer weer weet.
Daar gaat-ie.
Wind in His Hair staat boven op de berg.
Op zijn paard.
Met Stands With A Fist en luitenant Dunbar beneden hem.
En dan roept hij hem na.
Dat ze voor altijd vrienden zullen zijn.
Ik weet wat er komt.
Ik heb de film al gezien.
Toch rollen de tranen.
Niet één klein verdwaald traantje.
Dikke, dikke tranen.
Ik voel de pijn van het afscheid.
Elke keer als Wind in His Hair zijn stem verheft, worden mijn tranen intenser.
Mijn hart breekt.
En dan…
wordt het beeld zwart.
Langzaam verschijnen de letters op het scherm.
En daar komt misschien wel het meest pijnlijke gedeelte.
De werkelijkheid achter het verhaal.
Hoe de oorspronkelijke bevolking bijna volledig werd verdreven en gedood.
Hoe de laatste stammen zich uiteindelijk overgaven.
Hoe een cultuur, een manier van leven en een volk steeds verder werden teruggedrongen.
En dan zit ik daar.
Op mijn bank.
Met mijn tranen nog op mijn wangen.
Een film is afgelopen.
Maar het verhaal blijft nog even hangen.
Misschien juist omdat ik ooit zelf in Amerika heb rondgelopen.
Omdat ik mensen heb ontmoet.
Omdat ik verhalen heb gehoord die niet in een filmscript zijn geschreven.
Omdat achter zo’n geschiedenis geen filmfiguren zitten, maar mensen.
Mensen met families.
Met liefdes.
Met kinderen.
Met verhalen die zij weer aan hun kinderen wilden doorgeven.
En misschien is dat waarom deze film me na al die jaren nog steeds raakt.
Niet alleen vanwege het verhaal.
Niet alleen vanwege de muziek.
Maar omdat hij me iedere keer opnieuw laat voelen hoe kwetsbaar een cultuur kan zijn wanneer anderen besluiten dat hun manier van leven minder waard is.
En ja…
dus als iemand mij vraagt:
“Welke film heeft je laatst nog aan het huilen gemaakt?”
Dan hoef ik daar eigenlijk helemaal niet over na te denken.
Dances with Wolves.
Iedere keer weer.
En waarschijnlijk zit ik bij die ene scène over een paar jaar nog steeds met tranen op mijn wangen.
Met mijn pijnappelklier inmiddels weer keurig op zijn plek. 😂❤️
Geef een reactie