Categorie: en alles er tussen in
-
De fout die me bijna brak… en wat ik ervan leerde.
Ja… maar dat ging niet vanzelf. Voordat ik überhaupt kon leren van mijn fouten, moest ik eerst stappen zetten waar ik helemaal geen zin in had. Want leren van fouten klinkt mooi. Alsof je even terugkijkt, iets begrijpt en daarna weer doorgaat. Maar zo werkt het bij mij niet. Ik kwam erachter dat ik pas…
-
Herkenning zonder familieband: mijn verhaal over loslaten en helen
Herkenning op papier Gisteren kwam de prompt voorbij:“Beschrijf iets positiefs wat een familielid voor je heeft gedaan.” Ik bleef hangen. Want eerlijk?Ik kom niet uit een gezin waar verdraagzaamheid, liefde of jezelf mogen zijn vanzelfsprekend was. Ik groeide op in een koude wereld.Hard. Stil. Afwijzend. De keren dat ik te horen kreeg dat ik niet…
-
Uit wat ontbrak, groeide wie ik ben geworden.
Het is een vraag die voor velen warm voelt.Zacht.Vol herinneringen. Voor mij voelt hij… leeg. Familie.Een woord dat voor anderen staat voor liefde en verbondenheid.Voor mij draagt het een andere lading. Eenzaamheid.Spanning die in de muren zat.Ruzies die nooit echt ophielden, alleen van vorm veranderden. Ik groeide op in een huis waar stilte soms oorverdovend…
-
Een plekje op aarde waar je smaakpapillen een dansje maken.
Ode aan Nonna Soms zijn er plekken die niet zomaar een bestemming zijn, maar een gevoel dat zich langzaam in je vastzet. Alsof je er niet aankomt, maar er altijd al een beetje bent geweest. Zo’n plek was dat kleine dorp aan de rand van de Dolomieten. De weg ernaartoe kronkelde als een gedachte door…
-
Waar zie ik mezelf over 10 jaar?
Een interessante vraag… waar zie ik mezelf over 10 jaar? Als ik eerlijk ben, heb ik inmiddels genoeg levenservaring om te weten dat een strak meerjarenplan maken vooral heel leuk is voor op papier. Het leven zelf heeft namelijk de neiging om af en toe gewoon even vrolijk door je planning heen te fietsen. En…
-
De beste keuze van mijn leven (en die begon met een swipe op een dating app)
Mijn leven is, tot nu toe, niet bepaald over rozen gegaan. Het is een weg geweest met hobbels, gaten en soms complete kuilen waar je liever omheen was gelopen. En eerlijk? Die zijn er nog steeds. Nog steeds moet ik moeite doen om dingen voor elkaar te krijgen. En dan heb je van die mensen……
-
Sporten? Alleen als er sneeuw ligt – waarom ik dol ben op skiën
Er zijn mensen die vrijwillig naar de sportschool gaan.Die plezier halen uit burpees.Die zeggen: “Ik ga even lekker hardlopen.” Ik hoor daar niet bij. Er is namelijk maar één sport die ik écht leuk vind.En dat is skiën. Sterker nog, ik lever met liefde mijn zomervakantie in voor drie weken sneeuw, kou en warme chocolademelk…
-
Een boek dat me nooit loslaat
Een boek waar ik steeds naar terugkeer Sommige boeken lees je één keer… en verdwijnen daarna stilletjes terug in de kast. En dan heb je boeken die blijven.Die je oppakt, nog een keer leest… en daarna nóg een keer. Voor mij is Knielen op een bed violen van Jan Siebelink zo’n boek. Elke keer als…
-
Welk werk zou ik doen zonder betaald te worden?
Eerlijk? Dat vind ik best een lastige vraag. Ik ben namelijk iemand die het heus wel geprobeerd heeft 😄 Een tijd geleden heb ik, naast mijn fulltime baan, mensen begeleid die net in het Nederlandse systeem terechtkwamen. Op taalkundig gebied, wegwijs maken, helpen waar nodig, ik vond het mooi om te doen. Tot het moment…
-
Hoe ik me aanpaste aan de coronapandemie (spoiler: niet)
Terwijl de wereld massaal in paniek raakte, zuurdesembrood begon te bakken en elkaar huilend miste via Zoom… zat ik daar. In alle rust. Ik heb me namelijk niet aangepast aan de coronapandemie.De coronapandemie paste zich gewoon aan míj aan. De eerste periode werkte ik gewoon door. Heerlijk rustig, geen drukte, geen gedoe.Ik dacht nog: waarom…
metopenblikopkinderen 