Als iemand mij vraagt wat mijn tien favoriete reizen zijn…
dan moet ik altijd even glimlachen.
Want eerlijk?
Ik denk helemaal niet in lijstjes.
Reizen zijn voor mij geen bestemmingen.
Het zijn herinneringen.
Geuren.
Ontmoetingen.
Momenten die ergens diep vanbinnen zijn blijven wonen.
Vroeger reisde ik de wereld over.
Van noord naar zuid.
Van oost naar west.
Ik was begin twintig en wilde alles zien.
Nieuwe culturen.
Nieuwe mensen.
Nieuwe verhalen.
Tegenwoordig reis ik anders.
Een oude stad.
Een wandeling door de bergen.
Lokaal eten.
Een goed boek.
En vooral…
rust.
Misschien is dat wel wat ouder worden met je doet.
Niet de afstand wordt belangrijker.
Maar de beleving.
Toch zijn er plekken die zich voorgoed in mijn hart hebben genesteld.
Canada is daar zonder enige twijfel één van.
Banff.
Jasper.
Misschien wel de mooiste nationale parken die ik ooit heb bezocht.
Ik herinner me nog hoe de frisse berglucht mijn wangen begroette zodra ik de deur van de lodge opende.
De geur van nat mos.
Dennenbomen.
En ergens, diep in de verte…
het karakteristieke geroep van een uil.
Alsof de natuur je zachtjes welkom fluistert.
Ik heb het park op allerlei manieren mogen ontdekken.
Met de auto.
Te voet.
In een kano op Lake Louise.
Dat water…
Zo helder dat het bijna onmogelijk leek.
De peddels deden rustig hun werk terwijl mijn armen langzaam begonnen te protesteren.
Maar stoppen?
Dat was geen optie.
Want iedere slag bracht me dichter bij iets wat je niet op een ansichtkaart kunt vangen.
Rust.
Verwondering.
En het gevoel dat de wereld even helemaal stil mag zijn.
Het meest bijzondere avontuur beleefde ik echter te paard.
Mijn gids stelde me voor aan Morris.
Een betrouwbaar paard dat me meenam over smalle bergpaden waar auto’s nooit zouden komen.
Vanaf zijn rug zag ik Banff op een manier die ik nooit meer ben vergeten.
Tijdens die reis maakte ik ook kennis met de oorspronkelijke bewoners van Canada.
Rond een kampvuur vertelde een oudere vrouw verhalen over Moeder Aarde.
Over de avond die als een deken over het landschap werd gelegd.
En over de sterren…
De kleine gaatjes in die deken waardoor het licht naar ons toe kon schijnen.
Ze vertelde niet alleen een verhaal.
Ze liet je het voelen.
Drie weken lang leefde ik in een wereld waarin de tijd leek te vertragen.
En nog steeds…als ik mijn ogen sluit…ruik ik de dennen.
Eenmaal weer thuis kabbelde het dagelijkse leven rustig verder.
Mijn werk vroeg weer alle aandacht en mijn reizen werden langzaam wat minder ver en wat minder lang.
Maar nog steeds belandde iedere reis ergens in mijn persoonlijke top tien.
Ergens in die jaren reed ik naar Oostenrijk.
Zomaar.
Begin mei.
Laagseizoen.
Het zou nog wel even duren voordat de grote toeristenstroom op gang kwam.
Ik had een klein appartement gehuurd en besloot de volgende ochtend met de gondel naar boven te gaan om vervolgens rustig terug naar beneden te wandelen.
Toen ik boven uitstapte, overviel de stilte me.
De zon verwarmde mijn gezicht.
Een fris bergwindje zorgde voor verkoeling.
Ik liep een stukje over de bergkam en zag een bordje.
Wörthersee – 750 meter.
Dat klonk als een prima plan.
Bij het meer zat een stelletje in het gras.
Twee mensen van ongeveer mijn leeftijd.
We raakten aan de praat.
Van het één kwam het ander en voor we het wisten waren er twee uur voorbij.
We namen afscheid en gingen ieder weer onze eigen kant op.
Beneden aangekomen bedacht ik dat ik inmiddels behoorlijk trek had gekregen.
Ik douchte snel in het appartement en liep naar een restaurant, nog geen vijftig meter verderop.
Toen ik binnenkwam, moest ik lachen.
Aan een tafel zat precies hetzelfde stel.
Ze wenkten me.
Ik schoof aan.
De gesprekken gingen gewoon verder.
Alsof we elkaar al jaren kenden.
Soms ontstaan de mooiste vriendschappen zonder dat je ernaar op zoek bent.
We wisselden telefoonnummers en adressen uit.
Hoewel we in Nederland ruim twee uur rijden van elkaar woonden, zagen we elkaar toch meerdere keren per jaar.
Jarenlang bleef dat zo.
Tot het leven onverwacht ingreep.
Eén van hen overleed veel te jong.
De begrafenis was zwaar.
En verdrietig.
Na het overlijden van haar grote liefde sprak ik haar nog maar één keer.
Het gemis was zo groot dat ze het niet meer kon opbrengen om contact te houden met de mensen die zij samen liefhadden.
Dat deed pijn.
Maar sommige vormen van verdriet vragen om stilte.
En die stilte heb ik gerespecteerd.
Canada gaf me verwondering……
…en Oostenrijk gaf me verbinding.
Geef een reactie