Soms zijn die dagelijkse prompts gevaarlijk.
Niet omdat de vraag moeilijk is.
Maar omdat mijn hoofd ineens alle kanten op schiet.
Vanmorgen bijvoorbeeld.
We kwamen terug van de supermarkt.
Schuin voor ons huis ligt een onoverzichtelijke T-splitsing. Zo’n kruispunt waar je beter niet met vijftig kilometer per uur op af kunt rijden.
Dat vond de bestuurder achter ons duidelijk verspilde tijd.
Op ongeveer drie millimeter van onze achterbumper maakte hij ons alvast duidelijk dat hij ergens héél dringend moest zijn.
We sloegen linksaf en gingen even aan de kant staan, om Verstappen langs te laten en om onze eigen oprit op te kunnen rijden.
Dat bleek volgens hem een ongekende schending van de verkeersregels.
Zijn claxon deed het uitstekend.
Wij haalden onze schouders op.
Kennelijk werkte dat averechts.
Met piepende banden zette hij zijn auto in zijn achteruit, reed de straat weer in, draaide zijn raampje open en begon een woordenboek vol verwensingen mijn kant op te slingeren.
Volgens hem reden wij “achterlijk”.
En vormden wij “linke soep op de weg.”
Ik stapte uit.
Niet boos.
Vooral verbaasd.
‘Mag ik vragen wat precies het probleem is?’ vroeg ik.
‘We stonden stil zodat we onze eigen oprit op konden.’
Dat bleek irrelevant.
Ik moest vooral mijn bek houden.
En mijn rijbewijs opnieuw halen.
Ik keek naar Chris.
‘Deze is voor jou, lief.’
Mijn humor werkte helaas niet de-escalerend.
Dus wenste ik hem een fijne dag…
en hoopte ik dat hij ergens onderweg misschien een rustige ademhaling zou vinden.
Hij koos voor piepende banden.
En reed scheldend weg.
En terwijl ik de poort opende, dacht ik ineens aan de prompt.
Misschien is het wel helemaal geen technisch kunstje.
Geen band verwisselen.
Geen belastingaangifte.
Geen ei bakken.
Misschien is de grootste basisvaardigheid wel…
normaal met elkaar praten.
Wanneer zijn we eigenlijk verleerd om eerst een vraag te stellen, voordat we een oordeel uitspreken?
Het lijkt alsof we elkaar steeds minder met een open houding tegemoet treden.
Alsof onze eerste reactie niet langer nieuwsgierigheid is…
maar een oordeel.
Alsof we direct reageren vanuit ons primaire brein.
En terwijl ik daarover nadacht, moest ik ineens aan peuters denken.
Want kleine kinderen doen eigenlijk precies het tegenovergestelde.
Ze lopen de wereld in met één enorme superkracht:
verwondering.
Ze vragen niet:
‘Waarom doet die meneer zo raar? ‘
Ze vragen:
‘Waarom doet die meneer dat? ‘
Ze veroordelen niet.
Ze onderzoeken.
Ze kijken.
Ze luisteren.
Ze stellen honderd vragen op een dag.
Niet omdat ze alles willen bekritiseren.
Maar omdat ze de wereld willen begrijpen.
Misschien is dat wel wat er onderweg gebeurt wanneer we volwassen worden.
We verzamelen ervaringen.
Teleurstellingen.
Meningen.
Overtuigingen.
En ongemerkt ruilen we nieuwsgierigheid in voor zekerheid.
We denken dat we al weten waarom iemand iets doet.
Dus vragen we het niet meer.
Wat zou er gebeurd zijn als hij zijn raam had opengedraaid en had gevraagd:
‘Waarom stopten jullie daar eigenlijk? ‘
Misschien is nieuwsgierig zijn wel een basisvaardigheid.
Eén die we allemaal als kind bezaten…
maar onderweg ergens zijn kwijtgeraakt.
En misschien…
is het tijd om die weer terug te vinden.
Want precies daar…
tussen een vraag en een oordeel…
ontstaat ruimte.
Ruimte voor begrip.
Voor verbinding.
En misschien zelfs…
voor een mooiere wereld.
Geef een reactie