Als ik één levensveranderende tip zou mogen geven…
dan hoef ik daar eigenlijk niet lang over na te denken.
Leef je eigen leven.
Dat klinkt misschien als een tegeltje.
Maar het is waarschijnlijk één van de moeilijkste dingen die er bestaat.
Want als je jong bent…
ben je vooral bezig met ontdekken wie je bent.
En misschien nog wel belangrijker:
waar je bij hoort.
De één voelt zich thuis tussen de studiebollen.
De ander tussen de gothics.
De punkers.
De alto’s.
De sporters.
We zoeken allemaal een groep waarin we onszelf een beetje herkennen.
Een plek waar we ons veilig voelen.
Bij mij begon dat met muziek.
Met één vrouw.
Siouxsie Sioux.
Haar stem.
Haar uitstraling.
Haar lef om volledig zichzelf te zijn.
Ze hoorde thuis in de postpunk en new wave.
En zonder dat ze het wist…
werd ze ook een klein beetje mijn houvast.
Mijn haar ging in dezelfde stijl.
Mijn kleding werd zwart.
De cat-eye make-up verscheen.
Niet omdat ik iemand anders wilde zijn.
Maar omdat ik via haar langzaam begon te ontdekken wie ík eigenlijk was.
Die zoektocht kwam niet zomaar.
Ik groeide op in een gezin waarin ik weinig vertrouwen had in volwassenen.
Als derde kind voelde ik me vaak alleen.
Ik had niemand bij wie ik mijn hart echt kwijt kon.
Dus bouwde ik mijn eigen wereld.
Mijn eigen werkelijkheid.
Mijn eigen bescherming.
Misschien was dat wel mijn eerste pantser.
En eerlijk…
dat pantser werkte.
Tijdens mijn opleiding liep ik stage.
Mijn uiterlijk bleek regelmatig eerder op te vallen dan mijn kwaliteiten.
Sommige stageplekken stuurden me vrijwel direct weer weg.
Andere mensen…
keken verder.
Zij zagen geen zwarte kleding.
Geen eyeliner.
Zij zagen iemand die het vak begreep.
Iemand die hard werkte.
Iemand die met een tien de opleiding afsloot.
En juist daar leerde ik misschien wel de belangrijkste les.
Niet iedereen hoeft jou te begrijpen.
Maar jij hoeft jezelf ook niet kleiner te maken zodat anderen zich prettiger voelen.
De jaren gingen voorbij.
De zwarte kleding verdween langzaam uit mijn kast.
Mijn uiterlijk veranderde.
Maar één ding bleef.
Ik bleef mijn eigen pad lopen.
Ik bleef studeren.
Bleef mezelf ontwikkelen.
Kocht uiteindelijk mijn eigen kindercentrum.
En ook daar koos ik bewust mensen om me heen die verder durfden te kijken dan de gebaande paden.
Mensen die niet bang waren om nét even anders naar kinderen te kijken.
Het centrum groeide.
De kinderen bloeiden.
De medewerkers ook.
En ergens onderweg…
besefte ik iets.
Het was nooit mijn zwarte kleding geweest.
Of mijn eyeliner.
Of Siouxsie Sioux.
Het was altijd hetzelfde meisje gebleven.
Alleen durfde zij zichzelf steeds iets meer te laten zien.
Als ik vandaag één levensveranderende tip aan jonge mensen zou mogen geven…
dan zou dat deze zijn.
Leef je leven.
Niet het leven dat anderen voor jou hebben bedacht.
Niet het leven waarvan je denkt dat het hoort.
Maar jouw leven.
Want er zullen altijd mensen zijn die een mening hebben.
Hoe je eruitziet.
Wat je doet.
Wat je schrijft.
Wat je kiest.
Dat verandert nooit.
Maar hoe ouder ik word…
hoe minder belangrijk die meningen worden.
En misschien is dát wel volwassen worden.
Niet dat iedereen je begrijpt.
Maar dat jij jezelf eindelijk begrijpt.
En precies vanaf dat moment…
begint vrijheid.
Blijf trouw aan wie jij bent. Want op de dag dat je stopt met leven voor de verwachtingen van anderen… begint eindelijk jouw eigen verhaal.
Geef een reactie