Ik ben geboren in de jaren zeventig, onderdeel van Generatie X – ook wel bekend als de verloren generatie.
Zelfstandigheid was iets wat je al op jonge leeftijd meekreeg. Alhoewel… het woord aanleren moet je hier misschien met een flinke korrel zout nemen.
Het gebeurde gewoon.
Scepsis – zie je, daar is hij alweer – en loyaliteit staan hoog in het vaandel.
Zo ook bij mij.
Al op jonge leeftijd nam ik zelfstandig beslissingen. Dat ik daardoor ook een aantal keren flink op mijn neus ben gevallen, hoorde erbij.
Je stond weer op.
Klopte het stof van je knieën.
Plakte een figuurlijke pleister.
En je ging weer verder.
Wat het mij persoonlijk heeft geleerd, is dat veerkracht kan groeien.
Dat je incasseringsvermogen groter wordt.
Dat creativiteit ontstaat wanneer je op zoek moet naar een oplossing.
En tegen de tijd dat je frontale cortex eindelijk is volgroeid, hoop je maar dat ook je besluitvorming wat beter in banen wordt geleid.
Ik heb mezelf een lijfspreuk gegeven die ik nog regelmatig deel met de mensen om me heen.
‘Je mag opnieuw beginnen. Zo vaak als nodig.’
Want dat hoort bij het leven.
Bij opgroeien.
Bij mens zijn.
Ik kan niet wachten tot mijn pleegdochter in die fase van haar leven is aangekomen.
Op dit moment is ze met het gezin waar ze in haar vrije uurtjes oppast op vakantie in Kroatië.
Heerlijk aan zee.
Af en toe oppassen.
En ’s avonds lekker uit eten.
Ik ben oprecht blij dat ze even weg is uit de dagelijkse sleur.
Drie weken lang geen drama.
Geen gedoe.
Geen zorgen die steeds opnieuw de kop opsteken.
Tenminste…
dat dachten we.
Gisteravond kregen we een berichtje van haar biologische moeder.
Ze was compleet overstuur.
Dochterlief had vanaf haar vakantieadres een brommer gekocht.
Bijna € 1.400 had ze overgemaakt, zonder de brommer ooit gezien te hebben of zeker te weten dat alles wel zuivere koffie was.
Chris pakte zijn telefoon.
‘Ik zet je op de luidspreker,’ zei hij. ‘Dan kan Polly ook meteen meeluisteren.’
Aan de andere kant van de lijn hoorden we een kind in pure euforie.
Blij.
Vol enthousiasme.
Ze vertelde honderduit over haar nieuwste aankoop.
Chris en ik keken elkaar tegelijk aan.
Wat is nu de verstandigste manier om hierop te reageren, zonder haar besluitvorming volledig over te nemen?
Ik had daar mijn ideeën over.
Chris ook.
Ik zag hem diep zuchten.
Zijn gezicht sprak boekdelen.
Toen haar verhaal klaar was en ze weer een beetje met beide benen op de grond stond, vroeg hij rustig:
‘Heb je echt voor bijna € 1.400 een brommer gekocht zonder hem ooit gezien te hebben? Zonder proefrit?’
Aan de andere kant van de lijn werd het stil.
De euforie maakte langzaam plaats voor twijfel.
En heel zachtjes hoorden we:
‘Oh… misschien was dat toch niet zo slim.’
‘Nee,’ antwoordde Chris rustig.
‘Deze mag in het rijtje: dit was niet zo slim.’
Ze vroeg vervolgens of hij de volgende ochtend de verkoper wilde bellen om de koop ongedaan te maken en het geld terug te vragen.
‘Nee,’ zei Chris.
‘Dat ga ik niet doen.’
‘Dit is een klusje voor jezelf.’
‘Ik help je graag om het gesprek voor te bereiden, maar daar blijft het bij.’
We praatten nog even verder.
Langzaam maakten de enthousiaste verhalen plaats voor tranen.
Voor een meisje dat zich ineens realiseerde wat ze in een impuls had gedaan.
‘Daar gaat mijn € 1.400…’
‘En ik heb er zo hard voor gewerkt.’
Ik nam het gesprek over.
‘Je mag fouten maken,’ zei ik.
‘Daar leer je van.’
Terwijl ik die woorden uitsprak, hoorde ik mezelf praten.
Ergens diep vanbinnen klonk namelijk óók een andere stem.
Ach meisje… oen, hoe kun je nou € 1.400 overmaken zonder iets gezien te hebben?
Die gedachte was er.
Heel eerlijk.
Maar ik sprak hem niet uit.
Want wat zou ze daarvan leren?
Niets.
Ze wist inmiddels zelf al dat dit geen handige beslissing was geweest.
De euforie van een paar minuten eerder had plaatsgemaakt voor twijfel.
En vervolgens voor verdriet.
Dat is misschien wel precies hoe volwassen worden werkt.
Niet doordat iemand je vertelt dat iets dom was.
Maar doordat je zélf ontdekt waarom het niet zo slim was.
Ik keek naar Chris.
Hij had precies hetzelfde gedaan.
Niet redden.
Niet overnemen.
Wel naast haar blijven staan.
Dat is soms een dunne lijn.
Zeker als je om iemand geeft.
Want hoe graag wil je niet even de telefoon pakken, die verkoper bellen en alles oplossen?
Gewoon…
Omdat je weet hoeveel geld € 1.400 is als je daar hard voor hebt gewerkt.
Maar toen dacht ik weer aan mijn eigen lijfspreuk.
Je mag opnieuw beginnen. Zo vaak als nodig.
Die zin gaat namelijk niet alleen over opnieuw proberen.
Hij gaat ook over fouten mogen maken.
Over ontdekken.
Over op je gezicht gaan.
En weer opstaan.
Want precies daar groeit iets wat geen enkele ouder, coach of opvoeder een kind kan geven.
Veerkracht.
Misschien is dat wel de grootste les die Generatie X mij heeft meegegeven.
Wij vielen.
Stonden op.
Klopten het stof van onze knieën.
En gingen weer verder.
Niet omdat we zo sterk waren.
Maar omdat er simpelweg niemand was die het voor ons deed.
En misschien…
heel misschien…
is dat soms ook het grootste cadeau dat je een jongere kunt geven.
Niet ieder gat dichtlopen.
Maar ernaast blijven staan.
Zodat iemand ontdekt dat hij er zélf weer uit kan klimmen.
Want fouten maken hoort niet alleen bij opgroeien.
Het hoort bij mens zijn.
En als je het mij vraagt…
mag je daarna gewoon opnieuw beginnen.
Zo vaak als nodig.
Geef een reactie