Tag: dailyprompt-1862
-
Het advies dat ik nooit had moeten opvolgen
Advies, tips, goedbedoelde voorstellen… als tiener kreeg ik vooral veel raad van mijn ouders. Ik had zelf ook wel een stemmetje dat iets anders zei. Een stem die soms een andere richting op wilde. Maar ik was jong, had nog weinig levenservaring en vertrouwde erop dat mijn ouders het beste met mij voor hadden. Dus…
-
Wat stilte kost ( Palindrome 191 )
Palindrome – 191 woorden Soms brengt schrijven me terug naar plekken waarvan ik dacht dat ik ze achter me had gelaten. Wanneer je je autobiografie schrijft, hoef je niets te verzinnen. Alles is er nog. Elke gebeurtenis. Elk gezicht. Elk gesprek. Alles zit opgeslagen in je hoofd en soms ook nog in je lijf. En…
-
Langzaam onderweg naar Frankrijk | Een roadtrip vol zon, koffie en kleine geluksmomenten
Het is een zaterdag ergens in augustus wanneer we vertrekken. De zon is al vroeg wakker en verwarmt met volle kracht mijn huid zodra ik naar buiten stap. In de hal staan de duffelbags klaar, zorgvuldig ingepakt de avond ervoor. Altijd dat kleine moment van voorpret. Wetende dat er kilometers, nieuwe plekken en kleine avonturen…
-
Dances with Wolves, een film die stilletjes onder je huid kruipt
De woonkamer is donker. Buiten tikt de regen zacht tegen het raam terwijl ergens in de verte de televisie oplicht. We nemen een grote sprong terug in de tijd. Het jaar is 1988. Michael Blake probeert een onverkocht filmscenario onder de aandacht te brengen. Een verhaal waarvan hij hoopt dat iemand er potentie in ziet.…
-
Waarom boeken door de geschiedenis heen werden gevreesd
Boeken hebben voor mij eigenlijk twee gezichten.Aan de ene kant zijn er boeken voor ontspanning. Romans, thrillers, autobiografie of verhalen waarbij je languit op de bank kruipt met een goed glas wijn en even helemaal verdwijnt in een andere wereld. Aan de andere kant zijn er kennisboeken. Boeken die je leest om te leren, om…
-
Zon, kinderen en een volle auto: onze kampeer reis naar Spanje
Zie het voor je: begin mei 2004. Een dag waarop alles nét een beetje lichter voelt. De zon piept speels tussen een paar verdwaalde, dikke wolken door en de eerste echte warmte van het jaar brengt ons langzaam tot leven. Vandaag staat er maar één ding op de planning: inpakken voor onze reis. Om me…
-
Vrijheid was mijn grootste risico
Ik heb vandaag lang nagedacht over deze vraag.Een risico nemen waar ik geen spijt van heb. En eerlijk?Ik kon er niet meteen één bedenken. Niet omdat ik niets durf.Integendeel. Ik kan behoorlijk impulsief zijn. Zo iemand die ’s ochtends wakker wordt en denkt:die muren krijgen vandaag een andere kleur. Of spontaan bij de kapper zit…
-
Waar ik nerveus van word? Risicospel bij kinderen
Laat ik maar meteen eerlijk zijn,van risicospel bij kinderen krijg ik een beetje de kriebels. En nee, niet van het spelen zelf…maar van het feit dat we tegenwoordig moeten leren hoe we kinderen weer laten spelen. Ik werk al lang genoeg in de kinderopvang om alle stromingen voorbij te hebben zien komen.Van nature naar nurture…
-
Hoe ik ontspan na een zware dag (spoiler, het begint met niets)
Het is 05.30 uur.Donker. Stil. En vooral… koud. Voorzichtig steek ik één voet vanonder het dekbed.Direct spijt. Met een diepe zucht sla ik uiteindelijk toch het dekbed van me af.Daar gaan we weer. Op de automatische piloot werk ik mijn ochtendritueel af. Ontbijt, koffie, want zonder koffie gebeurt er hier helemaal niets en terwijl de…
-
Social media… ik blijf er een beetje ongemakkelijk van.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen.ik ben nog steeds een beetje huiverig voor social media. Serieus… soms scroll ik en denk ik.wat heeft de wereld hier nou precies aan? Er worden dingen gedeeld waarvan mijn wenkbrauwen spontaan een eigen leven gaan leiden.En dan die reacties eronder… buitenproportioneel onbeschoft, ronduit beledigend en…
metopenblikopkinderen 