Ik heb vandaag lang nagedacht over deze vraag.
Een risico nemen waar ik geen spijt van heb.
En eerlijk?
Ik kon er niet meteen één bedenken.
Niet omdat ik niets durf.
Integendeel. Ik kan behoorlijk impulsief zijn.
Zo iemand die ’s ochtends wakker wordt en denkt:
die muren krijgen vandaag een andere kleur.
Of spontaan bij de kapper zit en zegt:
doe maar een pixie. Kort. Radicaal.
Maar dat zijn geen risico’s.
Dat zijn keuzes met een beetje lef.
Een écht risico…
dat voelt anders.
En toen kwam ik toch uit op iets waar ik eigenlijk niet omheen kan.
Het moment dat ik uit een giftige relatie stapte.
Alleen voelt dat niet als een risico dat ik nam.
Het voelde als iets wat móést.
Alsof er geen andere optie meer was.
En toch… als ik er eerlijk naar kijk,
was het misschien wel het grootste risico dat ik ooit heb genomen.
Want ik wist niet wat er zou volgen.
Niet hoe mijn leven eruit zou zien.
Niet wat de gevolgen zouden zijn.
maar ik wist wel dat er heftige gevolgen zouden gaan komen.
Alleen dat blijven geen optie meer was.
Dus ik ging.
Niet omdat ik zeker wist dat het goed zou komen,
maar omdat ik wist dat het anders niet goed zou blijven.
En daar zit misschien het verschil.
Sommige risico’s neem je niet vanuit avontuur.
Maar vanuit zelfbehoud.
En als er één ding is wat niemand mij ooit nog afpakt…
dan is het mijn vrijheid.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie