Laat ik maar meteen eerlijk zijn,
van risicospel bij kinderen krijg ik een beetje de kriebels.
En nee, niet van het spelen zelf…maar van het feit dat we tegenwoordig moeten leren hoe we kinderen weer laten spelen.
Ik werk al lang genoeg in de kinderopvang om alle stromingen voorbij te hebben zien komen.
Van nature naar nurture en weer terug. En dan weer een mooie mix van beide.
Geesteswetenschappelijk, empirisch-analytisch, kritisch-emancipatorisch…
je kunt er een kast mee vullen.
Zelf heb ik ecologische pedagogiek gestudeerd en werk ik onder andere als kindercoach. Daarnaast heb ik veel meegenomen uit de heilpedagogiek van Rudolf Steiner. Mijn eigen kinderen hebben hun hele schooltijd antroposofisch onderwijs gevolgd.
Je zou dus kunnen zeggen
ik heb wel het een en ander gezien.
Maar de laatste jaren…
is daar ineens het fenomeen risicospel.
En ergens snap ik het.
We zijn onze kinderen namelijk een tijdlang zó gaan beschermen…
dat het bijna absurd werd.
Letterlijk dubbel en dik.
We werden bang.
Bang dat ze vallen.
Bang dat ze zich bezeren.
Bang dat ze… kind zijn.
Want laten we eerlijk zijn,
klimmen, klauteren, vallen en weer opstaan hoort er gewoon bij.
Zo leert een kind zijn lichaam kennen.
Wat kan ik?
Hoe hoog durf ik?
Hoe land ik?
Dat leer je niet uit een boekje.
Dat leer je door het te doen.
Ik zag het laatst nog.
Peuters die met helmpjes op buiten speelden.
Helmpjes. Op de peuterspeelplaats.
Ik stond daar… lichtelijk verbaasd.
“Veiligheid gaat voor alles,” kreeg ik te horen.
En begrijp me niet verkeerd, daar ben ik het helemaal mee eens.
Veiligheid gaat inderdaad voor alles. Maar dit… dit voelde als een stap te ver.
En het wrange?
Binnen, zonder helm, struikelde een peuter over een matje.
Plat op zijn snoet.
Tand door de lip.
Bloedneus.
En het meest opvallende,
het kind stak zijn armen niet uit om zichzelf op te vangen.
Die reflex… was er niet.
En toen dacht ik:
dít is dus wat er gebeurt als we te veel beschermen.
We nemen ze niet alleen risico’s af…
maar ook hun vermogen om ermee om te gaan.
En nu?
Nu zijn er cursussen.
Programma’s.
Trainingen.
Om kinderen weer te leren… spelen.
Daar word ik dus een beetje zenuwachtig van. 😅
Want zo ingewikkeld is het eigenlijk niet.
Er is namelijk een hele simpele vuistregel,
als een kind ergens zelf op kan klimmen, kan het er meestal ook weer af.
Dus nee…
zet je kind niet bovenop een muurtje “voor de ervaring”
om het vervolgens als een stuiterbal naar beneden te zien komen.
Maar vertrouw een beetje op dat kleine lijfje.
Want kinderen zijn vaak een stuk capabeler
dan wij ze toestaan. ✨
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie