metopenblikopkinderen

Aangedreven door
WordPress

  • Het zwembad was mijn veilige wereld

    Het zwemmen werd voor mij veel meer dan alleen een sport. Als ik nu terugkijk, denk ik zelfs dat het jarenlang mijn redding is geweest. Mijn kindertijd thuis was niet altijd makkelijk. Er waren spanningen, onrust en momenten waarop ik me klein of verloren voelde. Maar zodra ik het zwembad binnenliep, veranderde er iets in…

  • Langzamer leven begint soms met een zingende merel

    Soms merk je pas hoeveel rust je hebt gemist wanneer je haar ineens wél kunt horen. Heel wat jaren geleden verruilden we onze rijtjeswoning in de Randstad voor een vrijstaand huis in een meer landelijke omgeving. Een keuze die destijds spannend voelde, maar waar ik nog steeds iedere dag dankbaar voor ben. Al moet ik…

  • Zomaar een maandagochtend in Italië

    Zomaar een maandagochtend ergens in mei. In de verte kraait een haan zijn ochtendlied, alsof hij de zon persoonlijk welkom heet. Een smalle strook licht glijdt nieuwsgierig langs het gordijn naar binnen en tikt zachtjes tegen de kamer aan. Goedemorgen. Langzaam draai ik me om en laat mijn blik door de ruimte dwalen. Vandaag is…

  • De jongen die iedereen “druk” noemde, behalve ik

    Er zijn kinderen die je ontmoet en nooit meer vergeet. Kinderen die, zonder dat ze het zelf weten, een klein plekje in je hart veroveren. Willem, een tengere jongen van negen jaar oud, was er zo één. Nog voordat ik hem had ontmoet, werd ik al gewaarschuwd. “Bereid je maar voor,” zei een medewerker van…

  • 35 graden, vuur, explosies en Rammstein, dit was geen concert meer 🔥

    25 juni 2019.Rotterdam smolt. Vijfendertig graden. Een temperatuurrecord. De stad trilde van de hitte, asfalt dampte, muren straalden warmte terug alsof de zon besloten had nog wat dichterbij te komen hangen. Zelfs ademhalen voelde zwaar. In shirt en korte broek, meer was simpelweg geen optie, slenterden we richting de metro. Niet lopen. Slakkenwerk. Overal glimmende…

  • Terrasweer volgens Nederlanders, zon erbij, jas aan en gaan ☀️

    Na een nacht waarin slapen meer leek op een olympische discipline dan op daadwerkelijk uitrusten, had ik vanmorgen even tijd nodig om op te starten. Het daglicht prikte al eigenwijs langs het rolgordijn mijn slaapkamer binnen en buiten deden de merels alsof ze auditie hadden voor The Voice Vogel Editie. Terwijl ik daar lag, half…

  • De superkracht die we vergeten zijn, menselijkheid

    Welke superkracht ik zou willen hebben?Eerlijk… daar heb ik langer over nagedacht dan ik had verwacht. Niet omdat er geen opties zijn. Integendeel.Maar omdat het voor mij niet alleen gaat over wat je kunt, maar vooral over hoe je het gebruikt. Voor mij bestaan er namelijk twee soorten kracht. De verkeerde kracht…en de juiste……of misschien…

  • De kast in mijn hoofd die nooit helemaal opengaat

    Mijn grootste mysterie… zijn mijn herinneringen. Of beter gezegd: het ontbreken ervan. De eerste twaalf jaar van mijn leven voelen niet als een verhaal met begin, midden en eind, maar als een groot grijs gebied. Alsof er een mist boven mijn hoofd hangt waar ik niet doorheen kan kijken. In die mist staat een kast.…

  • Waarom ik geen advies meer vraag

    Er is een groot verschil tussen iemand bewonderen en iemand om advies vragen. Heel eerlijk: ik bewonder niemand. En advies vragen doe ik al heel lang niet meer. Waarom? Omdat ik heb gemerkt dat veel mensen hun advies zien als een soort opdracht. Alsof je het precies zo moet uitvoeren, tot op de naad. En…

  • Ze vochten voor onze stem… en nu zouden wij zwijgen?

    Of ik stem tijdens de verkiezingen?Ja. Volmondig ja. Niet alleen omdat ik een mening heb, maar vooral omdat ik me bewust ben van de weg die daarvoor is afgelegd. Er zijn zoveel vrouwen geweest die vóór ons hebben gestreden voor gelijke rechten. Vrouwen die hun stem lieten horen, op een moment dat dat allesbehalve vanzelfsprekend…