Na een nacht waarin slapen meer leek op een olympische discipline dan op daadwerkelijk uitrusten, had ik vanmorgen even tijd nodig om op te starten. Het daglicht prikte al eigenwijs langs het rolgordijn mijn slaapkamer binnen en buiten deden de merels alsof ze auditie hadden voor The Voice Vogel Editie.
Terwijl ik daar lag, half mens half dekbed, moest ik denken aan mijn oma. Die zei altijd, “Meisje, de dagen gaan weer lengen, de zomer komt eraan.”
Dus daar lag ik dan. Om 6.09 uur. Starend naar het plafond alsof daar ineens de antwoorden van het universum zouden verschijnen.
Na een kleine mentale vergadering schoof uiteindelijk één been uit bed… en de andere volgde met lichte tegenzin. Eenmaal achter de computer moest mijn nieuwsgierigheid natuurlijk weer gevoed worden. Dus ik zocht het op.
Vandaag kwam de zon op om 5:57 uur. En vanavond gaat ze pas weer onder om 21:16 uur. Dat betekent: 15 uur en 18 minuten daglicht.
Waarom ik dit zo interessant vind?
Geen idee. Het levert me niets op.
Maar wat het me wél geeft, is dat heerlijke vooruitzicht van een terrasje pakken.
En geloof me, Nederlanders hebben daar een bijna religieuze toewijding aan.
Ik heb collega’s uit andere delen van de wereld en hun eerste lente in Nederland is altijd prachtig om mee te maken. Op maandag hoor ik steevast:
“Polly… what I saw on Saturday… every terrace was FULL!”
En dan moet ik lachen. Want ja. Voor Nederlanders is letterlijk élke zonnestraal een officiële reden om buiten te gaan zitten met een drankje.
Winter? Terras.
12 graden? Terras.
Windkracht 6 maar “wel lekker in het zonnetje”? Extra terras.
We trekken massaal naar buiten alsof de zon persoonlijk heeft aangekondigd dat dit onze enige kans van het jaar is.
En dat “terrasje pakken” gaan wij de eerst volgende vrijdagavond natuurlijk meteen uitgebreid testen. Met een flinke club mensen op pad, de eerste echte lange avondlucht in, drankje erbij en vooral veel gezelligheid.
Mijn advies?
Neem een dikke jas mee.
Want zodra de zon ondergaat en het afkoelt, is het gewoon weer stervenskoud. Maar ook dát hoort erbij. Half Nederland bibberend onder terrasdekentjes terwijl iedereen koppig volhoudt dat het “echt heerlijk weer” is.
En eigenlijk… is dit tegelijkertijd ook meteen het allerleukste wat er in mijn stad te doen is.
Gewoon samen een terrasje pakken. 💛
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie