Of ik stem tijdens de verkiezingen?
Ja. Volmondig ja.
Niet alleen omdat ik een mening heb, maar vooral omdat ik me bewust ben van de weg die daarvoor is afgelegd.
Er zijn zoveel vrouwen geweest die vóór ons hebben gestreden voor gelijke rechten. Vrouwen die hun stem lieten horen, op een moment dat dat allesbehalve vanzelfsprekend was.
Zoals Aletta Jacobs, een pionier op het gebied van vrouwenrechten. Zij legde in 1877 en 1878 haar artsexamen af en werd daarmee de eerste vrouwelijke arts van Nederland. Een enorme doorbraak in een tijd waarin vrouwen nauwelijks kansen kregen.
Of de invoering van het algemeen kiesrecht, mogelijk gemaakt door de Wet-Marchant in 1919. Een moment dat geschiedenis schreef, eindelijk kregen vrouwen een stem in hoe het land bestuurd werd.
En vrouwen zoals Wilhelmina Drucker en Anja Meulenbelt, die zich hard hebben gemaakt (en nog steeds maken) voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen.
Zij hebben de weg vrijgemaakt.
En toch… zijn we er nog niet.
Als je vandaag de dag het nieuws volgt, bekruipt soms het gevoel dat we eerder achteruitgaan dan vooruit. Dat verworven rechten opnieuw ter discussie staan. Dat gendergelijkheid geen vanzelfsprekend gegeven is, maar iets wat continu onder druk blijft staan.
En misschien nog wel het meest confronterend:
de veiligheid van vrouwen.
Femicide.
De verhalen die steeds vaker naar buiten komen.
Het feit dat zoveel vrouwen zich aanpassen om zich veiliger te voelen.
Niet alleen in gedrag, maar in hun hele manier van leven.
We lopen ’s avonds niet meer zorgeloos over straat.
We appen dat we thuis zijn aangekomen.
We delen onze live locatie.
We denken na over wat we aantrekken.
We nemen voorzorgsmaatregelen die eigenlijk niet nodig zouden moeten zijn.
En als je vandaag de vraag stelt:
“Met wie voel je je veiliger alleen in een bos, een man of een beer?”
Dan kiezen veel vrouwen voor de beer.
Laat dat even bezinken.
Wat zegt dat over hoe veilig we ons voelen?Dus ja… ik stem.
En ik stem niet alleen voor mezelf,
maar voor alle vrouwen die vóór mij hun stem niet mochten laten horen.
Voor de vrouwen die hebben gevochten, gevallen en weer zijn opgestaan…
zodat wij vandaag de keuze hébben.
En juist daarom wil ik jou dit vragen, van vrouw tot vrouw.
Ga stemmen.
Gebruik je stem.
Niet alleen omdat het mag…
maar omdat het ooit bevochten is.
Omdat we nog steeds niet klaar zijn.
Omdat er nog steeds dingen zijn die anders moeten.
Laat je stem horen.
Voor jezelf.
Voor elkaar.
En voor de koers die al die sterke vrouwen vóór ons hebben uitgezet.
Want zwijgen…
is geen optie meer. ✊✨
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie