De kast in mijn hoofd die nooit helemaal opengaat

Mijn grootste mysterie… zijn mijn herinneringen.

Of beter gezegd: het ontbreken ervan.

De eerste twaalf jaar van mijn leven voelen niet als een verhaal met begin, midden en eind, maar als een groot grijs gebied. Alsof er een mist boven mijn hoofd hangt waar ik niet doorheen kan kijken. In die mist staat een kast. Een donkere, houten kast, zo’n dressoir dat je vroeger in bijna elke huiskamer zag. Misschien wel vijfentwintig naast elkaar, eindeloos veel deurtjes en laden.

Sommige hebben kleine greepjes.
Andere zitten op slot, met een oude sleutel.

Af en toe lukt het me om er één te openen.

Dan komt er iets naar buiten drijven. Geen volledige herinnering, maar een flard. Een beeld. Iets vaags wat net zichtbaar wordt, alsof er heel even een tipje van de sluier wordt opgelicht.

Soms is het een geur die een lade opent.

In de lente, als ik langs een struik loop en een zachte, bijna parfumachtige geur mijn neus raakt……. De geur van een spierstruik. Of seringen langs een hek…..dan gebeurt het.

En ineens is daar een beeld.

Een schoolplein dat tot leven komt.
Een klein meisje dat daar staat.
Haar handen stevig om houten panelen geklemd.

Ik kijk naar haar en tegelijk bén ik haar.

Het gebouw zelf ken ik nog goed. Dat staat vast in mijn geheugen. Misschien omdat ik er later nog zo vaak langs liep als puber, zelfs als volwassene. Maar wat zich daarbinnen afspeelde… dat blijft stil.

Leeg.

Of misschien beter gezegd, afgesloten.

Er is wel een gevoel.

Ik had het er niet naar mijn zin.

Maar zelfs dat gevoel voelt niet helemaal van mij. Het is opgebouwd uit woorden van mijn ouders, die ik later de vragen stelde.

“Wat was ik voor kind toen?”
“Hoe was ik op school?”

Hun antwoord was altijd hetzelfde:
Je vond het er niet leuk. Je was een rustig kind.

Pas veel later vielen er voorzichtig wat puzzelstukjes op hun plek.

Er kwamen testen.
Er kwam een verklaring.

Zware dyslexie.

En ineens keek ik anders naar dat oude rapport, met al die rode stippen, behalve die ene groene voor gym. Wat toen misschien voelde als falen, kreeg achteraf een context. Een reden. Een zachtere rand.

Maar het mysterie blijft.

Niet alles laat zich terughalen. Niet elke lade gaat open.
En misschien is dat ook goed.

Misschien hoeft niet alles herinnerd te worden om begrepen te worden.