Zomaar een maandagochtend ergens in mei.
In de verte kraait een haan zijn ochtendlied, alsof hij de zon persoonlijk welkom heet. Een smalle strook licht glijdt nieuwsgierig langs het gordijn naar binnen en tikt zachtjes tegen de kamer aan. Goedemorgen.
Langzaam draai ik me om en laat mijn blik door de ruimte dwalen. Vandaag is het precies twee jaar geleden dat Ezra en ik besloten de schepen achter ons te verbranden. Twee jaar sinds we Nederland achter ons lieten en vertrokken naar Italië. Geen groot masterplan. Geen strak uitgestippelde route. Alleen een gevoel dat het anders mocht. Vrijer. Zachter. Meer van ons.
Ik blijf nog heel even liggen en kijk naar de grove stenen muur tegenover het bed. Zo’n typische Italiaanse muur die verhalen lijkt vast te houden. De zachte crèmekleurige terrazzo vloer vangt het ochtendlicht op en maakt de ruimte warm, nog voordat de dag echt begonnen is.
Met slaperige passen stap ik uit bed, trek mijn ochtendjas aan en loop richting de keuken.
Daar heeft de ochtend haar werk al gedaan. Het gouden licht stroomt door de open luiken naar binnen en legt een warme gloed over het aanrecht. De moka pruttelt zachtjes op het vuur en de boterhammen liggen al klaar alsof de ochtend hier nooit haast heeft.
Met twee mokken koffie in mijn handen loop ik terug via de slaapkamer naar het terras.
Buiten hangt die typische stilte die alleen Italië lijkt te kennen. Geen leegte, maar rust. Het soort stilte waarin je de wind hoort spelen tussen de bomen en ergens verderop een hond zacht hoort blaffen in het dorp beneden.
“Ezra…” fluister ik zachtjes.
Hij opent langzaam zijn ogen terwijl de zon zijn gezicht raakt. Even later zitten we samen aan de houten tafel op het terras, dampende koffie in onze handen, uitkijkend over het heuvelachtige landschap dat inmiddels zo vertrouwd voelt alsof we hier altijd al hoorden.
Langs het slingerende weggetje beneden staan de platanen statig in het ochtendlicht. Het dorp ontwaakt langzaam. Een scooter in de verte. Een raam dat openklapt. Iemand die beneden zijn luiken opent aan een verweerd Italiaans huis.
We kijken elkaar aan en glimlachen.
Tevreden.
Niet omdat alles perfect is. Maar omdat het klopt.
“Wat staat er vandaag op het schema?” vraagt Ezra uiteindelijk.
“Niets,” antwoord ik.
En we moeten allebei lachen, want we weten precies wat dat betekent.
Nog wat schrijven. Content maken. Het gastenverblijf klaarmaken voor de nieuwe mensen die straks arriveren. Misschien even naar het dorp voor verse tomaten, brood en een fles wijn die eigenlijk bedoeld is voor vanavond, maar waarschijnlijk vanmiddag al open gaat.
We blijven nog even zitten.
Lui.
Dromerig.
Starend naar de heuvels die langzaam warmer kleuren in de ochtendzon.
“Gaan we beginnen?” vraag ik uiteindelijk.
Naast me hoor ik zacht:
“Koffie…” ☕💛
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie