25 juni 2019.
Rotterdam smolt.
Vijfendertig graden. Een temperatuurrecord. De stad trilde van de hitte, asfalt dampte, muren straalden warmte terug alsof de zon besloten had nog wat dichterbij te komen hangen. Zelfs ademhalen voelde zwaar.
In shirt en korte broek, meer was simpelweg geen optie, slenterden we richting de metro. Niet lopen. Slakkenwerk. Overal glimmende gezichten, bezwete ruggen en mensen die zich met halflege flesjes water nog enigszins staande probeerden te houden.
De metro was precies zo verstikkend als verwacht.
Bij elke stop leek er nog meer warme lucht naar binnen te stromen. Toen we uitstapten, liepen de straaltjes zweet letterlijk langs onze slapen. Maar niemand klaagde echt. Want iedereen wist waarvoor we kwamen.
De Kuip.
Langzaam trokken we met de mensenmassa richting stadion. Onder ieder zielig klein boompje stonden groepjes mensen opgepropt in een poging wat schaduw te vinden. De rij voor de ingang leek eindeloos en ergens tussen het puffen en lachen door deden we een klein schietgebedje:
Laat ons alsjeblieft aan de schaduwkant zitten.
En wonder boven wonder… het werkte.
Uitgeput plofte ik neer met een beker frisdrank in mijn hand. Even bijkomen. Om ons heen stroomde De Kuip langzaam vol met duizenden schaars geklede mensen die allemaal hetzelfde dachten:
Als dit maar snel begint.
Het voorprogramma was… apart.
Een vrouw achter een piano die haar kwetsbare klanken de zware, warme lucht in probeerde te sturen. Maar niemand had echt zin om mee te bewegen in dat moment. Het gleed langs ons heen alsof de hitte zelfs onze aandacht had opgegeten.
En toen begon de zon langzaam te zakken.
De schaduw kroop verder het stadion in en de spanning steeg voelbaar mee. Mensen begonnen op hun stoeltjes te wiebelen. Er hing iets in de lucht. Dat typische gevoel vlak voordat iets gigantisch losbarst.
Toen kwam de beweging op het podium.
Schneider verscheen als eerste achter zijn drumstel.
BOEM.
Het openingsnummer werd ingezet en in één klap schoot het hele stadion wakker. Het geluid van tienduizenden mensen was oorverdovend.
Daarna liep Kruspe kalm het podium op. Alsof hij precies wist wat er ging gebeuren. Het geschreeuw werd nóg harder. Landers, Riedel en Flake volgden.
En toen…
Midden op het podium kwam langzaam een cilinder omhoog.
Daar stond Lindemann.
Zijn zware stem sneed door de warme avondlucht terwijl hij de eerste woorden in het Duits eruit gooide.
Ontploffing.
Letterlijk.
De Kuip ging volledig los. De hitte? Vergeten. Iedereen sprong, schreeuwde, zong mee alsof hun leven ervan afhing. En alsof 35 graden nog niet genoeg was, joeg Rammstein met hun vuurshow de temperatuur nog verder omhoog.
Vlammen schoten langs het podium. Explosies dreunden door je borstkas. Je voelde de hitte van het vuur letterlijk op je huid branden. De knallen galmden door Rotterdam en zwarte rookwolken trokken langs de nachtelijke lucht.
Dit was geen concert meer.
Dit was oorlogstheater. Pure adrenaline. Een zintuiglijke aanval waar je jezelf volledig aan overgaf.
En de volgende ochtend?
Moe. Kapot. Voldaan.
We zaten thuis met koffie en een iPad op schoot terwijl het journaal beelden liet zien van de zwarte rookwolken boven Rotterdam. Mensen uit de omgeving hadden de explosies gehoord en gevoeld.
En wij zaten daar alleen maar te glimlachen.
Want dit…
dit was zonder twijfel het beste concert waar ik ooit ben geweest.
En ja.
Ik heb ze drie keer gezien. 🔥
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie