Soms merk je pas hoeveel rust je hebt gemist wanneer je haar ineens wél kunt horen.

Heel wat jaren geleden verruilden we onze rijtjeswoning in de Randstad voor een vrijstaand huis in een meer landelijke omgeving. Een keuze die destijds spannend voelde, maar waar ik nog steeds iedere dag dankbaar voor ben. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik het openbaar vervoer soms nog mis. Maar verder? Geen moment spijt.

Hier lijkt het leven een ander tempo te hebben. Zachter. Langzamer. Meer afgestemd op de natuur en de seizoenen.

Zomaar een zaterdag ergens in mei.

Ik word wakker van een merel die boven in een hoge spar het hoogste lied zingt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het begin van de ochtend. Het zonlicht piept al langs de gordijnen naar binnen wanneer ik met halfopen ogen op de klok kijk.

Half acht.

Tijd om op te staan.

Na een nacht waarin slapen meer een poging dan een succes was, slenter ik langzaam de trap af. Beneden voelt het huis nog koel en stil. Binnen een paar minuten staat de moka zachtjes te pruttelen op het vuur, een geluid dat inmiddels net zo bij de ochtend hoort als het eerste zonlicht.

Ik beleg mijn boterhammen rijkelijk en besluit buiten te gaan zitten.

Wanneer ik de schuifpui open, vult frisse ochtendlucht meteen mijn longen. Dat typische voorjaarsgevoel. Fris, groen en vol leven.

In de vogelhuisjes rondom de tuin zijn koolmeesjes druk in de weer. Af en aan vliegen ze met kleine wormpjes en insecten in hun snavel om hun jongen te voeren. Ik blijf even kijken naar dat kleine schouwspel van toewijding en instinct. Hoe vanzelfsprekend de natuur haar werk doet.

Mijn telefoon ligt naast me op tafel. Het nieuws staat open.

Ik werp er een blik op.

Uhum… toch geen zin in.

Niet vandaag.

Vandaag wil ik alleen even luisteren naar de stilte. Naar de vogels. Naar de wind die zachtjes langs de bomen strijkt. Naar het ritme van een ochtend die nergens haast mee heeft.

Maar lang kan ik niet blijven zitten, want straks moet ik toch echt in beweging komen. De biologische markt in het dorp is er maar tot één uur en inmiddels hoort die markt net zo bij mijn leven als de moka in de ochtend.

Sinds we hier wonen ben ik steeds meer gaan meebewegen met de seizoenen. Eten wat er op dat moment groeit. Aardbeien wanneer het écht aardbeientijd is. Pompoenen in de herfst. Asperges zodra ze weer van het land komen.

Langzaam ben ik gaan begrijpen wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat de natuur haar eigen ritme heeft. En misschien zijn wij dat ritme ergens onderweg een beetje kwijtgeraakt.

Hier, tussen de vogels, de seizoenen en de rust van het buitenleven, voel ik steeds vaker hoe fijn het is om weer een beetje mee te deinen op dat oude tempo van moeder aarde.

Niet altijd sneller.

Niet altijd meer.

Soms gewoon even zitten met een kop koffie in de ochtendzon terwijl de koolmeesjes hun jongen voeren.

En eerlijk?

Dat voelt tegenwoordig rijker dan ik ooit had gedacht.