Categorie: het leven
-
Vrijheid was mijn grootste risico
Ik heb vandaag lang nagedacht over deze vraag.Een risico nemen waar ik geen spijt van heb. En eerlijk?Ik kon er niet meteen één bedenken. Niet omdat ik niets durf.Integendeel. Ik kan behoorlijk impulsief zijn. Zo iemand die ’s ochtends wakker wordt en denkt:die muren krijgen vandaag een andere kleur. Of spontaan bij de kapper zit…
-
Hoe ik ontspan na een zware dag (spoiler, het begint met niets)
Het is 05.30 uur.Donker. Stil. En vooral… koud. Voorzichtig steek ik één voet vanonder het dekbed.Direct spijt. Met een diepe zucht sla ik uiteindelijk toch het dekbed van me af.Daar gaan we weer. Op de automatische piloot werk ik mijn ochtendritueel af. Ontbijt, koffie, want zonder koffie gebeurt er hier helemaal niets en terwijl de…
-
Social media… ik blijf er een beetje ongemakkelijk van.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen.ik ben nog steeds een beetje huiverig voor social media. Serieus… soms scroll ik en denk ik.wat heeft de wereld hier nou precies aan? Er worden dingen gedeeld waarvan mijn wenkbrauwen spontaan een eigen leven gaan leiden.En dan die reacties eronder… buitenproportioneel onbeschoft, ronduit beledigend en…
-
De fout die me bijna brak… en wat ik ervan leerde.
Ja… maar dat ging niet vanzelf. Voordat ik überhaupt kon leren van mijn fouten, moest ik eerst stappen zetten waar ik helemaal geen zin in had. Want leren van fouten klinkt mooi. Alsof je even terugkijkt, iets begrijpt en daarna weer doorgaat. Maar zo werkt het bij mij niet. Ik kwam erachter dat ik pas…
-
Herkenning zonder familieband: mijn verhaal over loslaten en helen
Herkenning op papier Gisteren kwam de prompt voorbij:“Beschrijf iets positiefs wat een familielid voor je heeft gedaan.” Ik bleef hangen. Want eerlijk?Ik kom niet uit een gezin waar verdraagzaamheid, liefde of jezelf mogen zijn vanzelfsprekend was. Ik groeide op in een koude wereld.Hard. Stil. Afwijzend. De keren dat ik te horen kreeg dat ik niet…
-
Uit wat ontbrak, groeide wie ik ben geworden.
Het is een vraag die voor velen warm voelt.Zacht.Vol herinneringen. Voor mij voelt hij… leeg. Familie.Een woord dat voor anderen staat voor liefde en verbondenheid.Voor mij draagt het een andere lading. Eenzaamheid.Spanning die in de muren zat.Ruzies die nooit echt ophielden, alleen van vorm veranderden. Ik groeide op in een huis waar stilte soms oorverdovend…
-
Een plekje op aarde waar je smaakpapillen een dansje maken.
Ode aan Nonna Soms zijn er plekken die niet zomaar een bestemming zijn, maar een gevoel dat zich langzaam in je vastzet. Alsof je er niet aankomt, maar er altijd al een beetje bent geweest. Zo’n plek was dat kleine dorp aan de rand van de Dolomieten. De weg ernaartoe kronkelde als een gedachte door…
-
Waar zie ik mezelf over 10 jaar?
Een interessante vraag… waar zie ik mezelf over 10 jaar? Als ik eerlijk ben, heb ik inmiddels genoeg levenservaring om te weten dat een strak meerjarenplan maken vooral heel leuk is voor op papier. Het leven zelf heeft namelijk de neiging om af en toe gewoon even vrolijk door je planning heen te fietsen. En…
-
De beste keuze van mijn leven (en die begon met een swipe op een dating app)
Mijn leven is, tot nu toe, niet bepaald over rozen gegaan. Het is een weg geweest met hobbels, gaten en soms complete kuilen waar je liever omheen was gelopen. En eerlijk? Die zijn er nog steeds. Nog steeds moet ik moeite doen om dingen voor elkaar te krijgen. En dan heb je van die mensen……
-
Sporten? Alleen als er sneeuw ligt – waarom ik dol ben op skiën
Er zijn mensen die vrijwillig naar de sportschool gaan.Die plezier halen uit burpees.Die zeggen: “Ik ga even lekker hardlopen.” Ik hoor daar niet bij. Er is namelijk maar één sport die ik écht leuk vind.En dat is skiën. Sterker nog, ik lever met liefde mijn zomervakantie in voor drie weken sneeuw, kou en warme chocolademelk…
metopenblikopkinderen 