Wat zijn je favoriete ideeën over bijzaken?
Bekijk alle reacties
Wat zijn je favoriete ideeën over bijzaken?
Uhum… ff denken hoor.
Mijn eerste gedachte, wat is in hemelsnaam een bijzaak?
Want als je het mij vraagt, zijn bijzaken vaak juist de dingen die het leven leuk maken.
Koffie drinken terwijl je eigenlijk aan het werk zou moeten zijn. Een gesprek dat totaal nergens over gaat, maar waar je een uur later nog steeds om moet lachen. Een plant kopen terwijl je thuis al een halve botanische tuin hebt. Een omweg maken omdat je onderweg iets leuks ziet.
En natuurlijk, je verheugen op iets wat eigenlijk helemaal niet belangrijk is. Maar uiteindelijk ook weer wel.
Dus ja… bijzaken zijn voor mij best belangrijk.
Een poosje geleden gooiden we bij de opvang een dag extra dicht. Niet omdat er iets aan de hand was, maar gewoon omdat ik vond dat het team wel eens een dagje iets anders mocht doen.
Nou, dat bleek voor sommige ouders toch een behoorlijke uitdaging.
Ik zag ouders met een vertrokken gezicht voor me staan, druk gebarend dat ze écht moesten werken. Dat ze geen andere oppas hadden. Dat het allemaal wel heel lastig was.
Mijn antwoord was eigenlijk iedere keer hetzelfde:
‘Neem een dag vrij.’
En vervolgens kwam mijn lijstje.
Ga met je kind naar de speeltuin. Ga wandelen. Voer de eendjes. Ga naar de kinderboerderij. Bezoek opa en oma. Doe iets samen. Bouw torens of kook een heerlijke schotel. Knuffel wat langer of……
Maar goed… ik dwaal af.
Die dag was namelijk bedoeld voor het team.
Ik had een teambuilding georganiseerd. Geen zware kost. Geen plaatselijk vervangend beschamend programma waarbij iedereen elkaar diep in de ogen moest aankijken en vertellen wat de ander zo goed deed.
Nee. Gewoon een dag plezier. We begonnen met koffie. Want op de een of andere manier had ik een team bij elkaar verzameld dat het zwarte goud net zo kon waarderen als ik. Super dus.
Daarna: hup, de auto in.
Het team had gestemd en de keuze was gevallen op een schilderochtend.
Ja.
Een schilderochtend.
Met ezels, canvas, verf, schorten en een leerkracht. En vooral, geen verwachtingen. Tussendoor werd er, natuurlijk, koffie gedronken, gepraat en gelachen. Iedereen kon een beetje aanklooien met verf en ontdekken wat er op dat canvas terechtkwam.
Niets hoefde.
Alles mocht.
En het mooie was: de schilderijen zijn later allemaal opgehangen in de hal van het centrum. Een bonte muur vol eerlijke kunst. Niet omdat we allemaal konden schilderen. Maar omdat we het samen hadden gemaakt.
En misschien was dát wel precies de bedoeling.
Na de lunch gingen we richting de tweede helft van de dag.
En daar werd het pas echt interessant.
We gingen… worstelen in een opblaasbaar sumo-pak.
Hilarisch!
Je trekt een soort enorme parachute over je heen. De blazer wordt eraan gekoppeld en langzaam word je opgeblazen tot een soort gigantisch ballonnetje. Daar sta je dan. Met een opblaashamer in je hand.
Klaar voor de strijd. En geloof mij…vanaf dat moment was er van professioneel gedrag weinig meer over. Er werd een schema gemaakt en we gingen tegen elkaar worstelen. En wanneer je eenmaal op je rug ligt in zo’n pak en ondertussen ook nog moet lachen, kan ik je uit ervaring vertellen dat het bijzonder lastig is om weer op je voeten terecht te komen.
Je probeert overeind te komen.
Je rolt.
Je spartelt.
Je lacht nog harder.
En dat pak?
Dat heeft ondertussen een volledig eigen wil gekregen.
En toen kwam Kim. Kim liep naar de balie, besprak daar iets en kwam even later in haar sumo-pak met kleine pasjes op ons af gedribbeld.
‘Kommmmmmm!’
Ze gebaarde met haar dikke sumo-arm.
‘Kommmmmmm! We gaan naar de Hema worsten kopen!’
‘Neeee!’ werd er rondom mij geroepen.
En ik voelde hem aankomen.
Twaalf sumoworstelaars renden met kleine pasjes en een pak dat duidelijk een eigen plan had richting het centrum van de plaats waar we waren.
Auto’s toeterden. Raampjes gingen open. Mensen bleven staan.
En daar kwam een vrolijke stoet van twaalf compleet losgeslagen sumoworstelaars voorbij.
Luid lachend. Kinderen wilden wel even voelen aan dat gekke pak.
En wij? Wij gingen gewoon door.
Hup, de Hema in.
Daar ontstond een gebrul van plezier. Het meisje achter de kassa stond inmiddels plaatsvervangend te blozen. Twaalf volwassen mensen in opblaasbare sumo-pakken, ieder met een worst in de hand.
Ik denk niet dat zij dit op haar werkdag had ingepland.
We draaiden ons om en gingen op precies dezelfde manier weer terug naar waar we vandaan kwamen.
Kleine pasjes.
Grote pakken.
Worsten in de hand.
En vooral heel veel gelach.
Eenmaal terug gooiden we onszelf moe en lachend op de grond. De pakken gingen uit. Rode wangen kwamen tevoorschijn en die vertelden ons dat we het behoorlijk warm hadden gekregen.
En weet je wat zo mooi was?
De schilderijen kwamen later aan de wand te hangen. Maar ook de foto’s van onze sumo-expeditie kregen een plek. Twee totaal verschillende activiteiten. De ene misschien serieus bedoeld als teambuilding. De andere eigenlijk gewoon een volslagen belachelijke bijzaak.
Maar juist die bijzaak werd een herinnering die we allemaal meenamen.
Dus als iemand mij vraagt wat mijn favoriete ideeën zijn over bijzaken…
Heel belangrijk. Want soms is een bijzaak helemaal geen bijzaak. Soms wordt een bijzaak een hoofdzaak. En ons sumo-worstelen prijkte uiteindelijk gewoon naast de schilderijen aan de wand.
Een blijvend bewijs dat je soms niet harder hoeft te werken aan een goed team.
Je moet er vooral samen een beetje plezier in hebben.
Geef een reactie