Wat zijn enkele life hacks die je beoefent?
Bekijk alle reacties
Een lifehack die ik beoefen en die mijn leven ook nog eens makkelijker zou moeten maken.
Als ik daar zo eens over nadenk, komen er wel één of twee naar boven drijven. Maar die zijn nou niet bepaald in de orde van nieuw of sexy.
We kennen ze allemaal wel.
Heb je weinig tijd om te koken? Kook dan voor twee dagen.
Maak lijstjes. Ook al is schrijven iets geworden wat we tegenwoordig bijna niet meer doen.
Koop kruiden of groenten die je voor twee verschillende gerechten kunt gebruiken.
En doe je dingen die er liggen meteen. Anders schuif je ze maar weer naar voren. Morgen is er tenslotte weer een dag.
En terwijl ik dit allemaal opsom, valt me eigenlijk niets anders in.
Kan ik dan tot de conclusie komen dat ik geen echte, innovatieve lifehack bezit?
Blijkbaar.
Maar misschien zit daar precies mijn lifehack.
De dingen gewoon praktisch aanpakken. Op een manier die voor míj werkt.
Neem nu mijn werk.
Aan het einde van de dag staan er in een groep allerlei spullen die naar de wasruimte moeten. Vuile was, bekers, bordjes, noem maar op.
Op maandag neem je een wasmand vol schone was mee naar je groep.
En daar blijft die wasmand vervolgens staan.
Dinsdag komt er een tweede bij.
Woensdag gebeurt hetzelfde.
Donderdag zijn het er al vier.
En op vrijdag komen we erachter dat er geen wasmanden meer in de wasruimte staan.
Mijn praktische brein gaat daar dus een beetje van over de kook.
Want als je aan het einde van de dag toch naar de wasruimte moet, waarom neem je die mand dan niet meteen mee?
Nee Polly, zo werkt dat niet.
Blijkbaar niet.
Dit is inmiddels een terugkerend onderwerp tijdens iedere vergadering.
Ik probeer het uit te leggen.
Nog een keer.
En nog een keer.
En wanneer het me dan écht begint te irriteren, pak ik uiteindelijk de stapel manden, duw die zwijgend in de handen van een medewerker en geef haar een glimlach.
Zo’n glimlach waarbij je zelf nog net kunt doen alsof je niet passief-agressief bent.
LOL.
Maar eerlijk is eerlijk: ik begrijp inmiddels dat mijn manier van denken niet automatisch de manier van denken van een ander is.
Ik denk:
Het moet naar de wasruimte. Ik kom daar toch langs. Dus ik neem het mee.
Klaar.
Maar blijkbaar zijn er ook mensen die denken:
Het moet naar de wasruimte. Ik kom daar toch langs. Ik neem het morgen wel mee.
En daar zit precies mijn probleem.
Want morgen is voor mij een gevaarlijk woord.
Als er iets ligt dat gedaan moet worden, dan doe ik het direct.
Niet morgen.
Niet straks.
Niet overmorgen.
Want dat werkt voor mij niet.
Dan is het uit mijn perifere zicht verdwenen en zakt het langzaam weg naar het schemergebied van mijn brein.
Om vervolgens ergens op het meest onhandige moment weer op te duiken.
En als we dan toch in die hoek zitten, nemen we Chris maar even als voorbeeld.
Laten we zeggen dat hij Dirk moet bellen over een detail in zijn werk.
Maandag begint.
Ergens tegen het einde van de middag:
‘Shit… ik heb Dirk niet gebeld.’
Geen probleem.
Dinsdag is er ook nog.
Dinsdag komt.
Woensdag gaat.
Donderdag help ik hem nog maar eens herinneren:
‘Je moest Dirk toch nog bellen?’
‘Ja, doe ik.’
Vrijdag.
Net na vijf uur.
‘Oh ja… Dirk!’ ‘Shit…………’
Ja.
Je snapt hem.
En dan hebben we nog de belastingaangifte.
Er ligt hier momenteel een laatste waarschuwing voor ergens in 2023 om aangifte te doen.
Die brief ligt er inmiddels ongeveer vier weken.
Vier weken.
Toen wij net een relatie hadden en gingen samenwonen, kreeg ik daar nog kromme tenen van.
Mijn hemel.
Hoe kun je een brief met een laatste waarschuwing vier weken laten liggen?
Maar goed.
Je kunt blijkbaar aan heel veel dingen wennen.
Dus dat heb ik inmiddels ook geleerd.
Onze belastingman stuurt mij tegenwoordig zelfs berichtjes om Chris zover te krijgen dat hij zijn spullen bij hem aanlevert.
Ik stuur dan maar terug:
‘Ik zal het nog een aantal keer vragen.’
Maar ook daar houdt het voor mij op.
Want uiteindelijk is het zijn verantwoordelijkheid.
En misschien is dat inmiddels óók een lifehack van mij geworden:
Niet alles wat een ander laat liggen, hoef jij op te pakken.
Ik kan herinneren.
Ik kan vragen.
Ik kan nog een keer vragen.
En vooruit… soms kan ik ook nog een beetje zuchten.
Maar daarna is het klaar.
Want mijn manier werkt voor mij.
Gewoon omdat ik mezelf ken.
Dus doe ik het liever meteen.
Brief? Afhandelen.
Telefoontje? Plegen.
Mail? Versturen.
Wasmand? Meenemen!
Aangifte?
Nou… die laat ik aan Chris over. 
Mijn lifehack is dus niet sexy.
Niet nieuw.
Niet revolutionair.
Maar wel werkbaar.
Doe wat gedaan moet worden op het moment dat het ook daadwerkelijk moet gebeuren.
Want anders wordt het al snel:
mañana.
En zoals we allemaal weten:
mañana heeft de vervelende gewoonte om uiteindelijk mañana, mañana, mañana te worden.
En voor je het weet staan er vijf wasmanden in je groep, ligt er vier weken een laatste waarschuwing op tafel en moet Dirk nog steeds gebeld worden.
Misschien is mijn lifehack dus inderdaad niet heel bijzonder.
Maar hij werkt.
En dat is uiteindelijk toch het enige wat telt. 
Geef een reactie