Soms krijg je een vraag die je liever ontwijkt.
Omdat het antwoord niet licht is.
“Wanneer heb je geen actie ondernomen, terwijl je dat achteraf wel had gewild?”
Deze komt binnen.
Bijna tien jaar geleden kreeg ik een relatie met een man.
Een man die aanwezig was. Humoristisch. Gul.
Altijd daar.
Hij droeg me op handen.
Was lief voor mijn kinderen.
Steunde me door dik en dun.
Althans… zo voelde het in het begin.
Langzaam ontstonden er scheurtjes. Klein. Bijna onzichtbaar. Tot ze zich een weg naar binnen baanden en hun plek innamen in onze relatie.
De eerste echte barst? Twee koffiekopjes in de gootsteen. Van mij. Eentje van gisteren. Eentje van vandaag. Ik hoor mezelf nog praten. Uitleggen. Verantwoorden.
En achteraf denk ik: waarom eigenlijk? Hij geloofde me niet. En verdween.
Vier dagen lang. Geen telefoontjes. Geen reacties. Geen teken van leven. Ik belde. Appte. Wachtte.
Tot ik er na een dag klaar mee was en nog één bericht stuurde,
“Waarom?”
Op dag vijf stond hij weer voor de deur. Alsof er niets was gebeurd. Fris en fruitig. Aanwezig. Ik wilde praten. Ik had nog steeds die ene vraag.
Waarom? Zijn antwoord was simpel: “Is niet nodig.”
Is. Niet. Nodig. Hij haalde twee gebakjes uit een tas, liep naar de keuken en zette koffie. Ik maakte een grapje. “Dan weet je straks wel waarom er twee kopjes in de gootsteen staan.”
Hij draaide zich niet om. Ik hoorde een verplicht lachje.
“Ach… dit is mijn manier van omgaan met stress.” Het werd weggewuifd. Afgesloten. Klaar. Maar dat was het niet.
Achteraf gezien… was dit een rode vlag.
Een duidelijke.
Maar op dat moment wilde ik het niet zien.
Of misschien kon ik het nog niet zien.
Nu, bijna tien jaar later, ervaar ik nog steeds de gevolgen. Zijn treiteren. Zijn dominantie. Zijn narcistische gedrag. Het stopt niet. Ook al ben ik verder gegaan met mijn leven. En als ik eerlijk ben…
Als ik dat ene moment opnieuw zou mogen doen,
dan had ik na die vier dagen stilte een andere keuze gemaakt.
Ik had de deur dichtgehouden.
Hem niet meer binnengelaten.
Ik had afscheid genomen.
Misschien had ik dan nog een uitweg gehad.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie