Vakantie. Oftewel, nationale sport “massaal croissantjes inslaan”. Dus daar stond ik, in de Jumbo om de hoek, in het bakkerijgedeelte dat inmiddels meer weg had van een low-budget festivalweide. Iedereen hongerig. Iedereen ongeduldig. Iedereen op jacht naar dat ene laatste acceptabele broodje.
Ik stond rustig te wachten, zen, bijna verlicht, tot er achter mij een nieuw hoofdstuk in mijn dag zich aankondigde.
Enter: puber. Jaar of dertien. Houding: ik ben hier tegen mijn wil. Schouders hingen ergens rond kniehoogte, haar in een staart die “geen zin in vandaag” fluisterde, mandje slingerend alsof het een accessoire was en een iPhone die duidelijk belangrijker was dan zuurstof.
“Waar loop jij nou weer heen?” klonk het luid. Niet vragen. Gewoon… auditieve agressie.
Moeder, zichtbaar nog in de categorie “ik probeer het gezellig te houden”:
“Ik pak even brood.”
Wat volgde was geen zucht. Nee. Dit was een dramatisch uitgevoerde levenszucht. Alsof ze net had gehoord dat WiFi voorgoed was afgeschaft.
Wij waren aan de beurt. Ik dook op mijn croissantjes als een volwassen, goed opgevoed mens. De puber? Die ging recht op haar doel af: kaasbroodjes. Meervoud. Uiteraard.
“We hadden afgesproken dat je een gezond broodje zou pakken,” zei moeder nog voorzichtig, alsof ze een wild dier probeerde te kalmeren.
“Ik pak twee kaasbroodjes. Dat is kaas. Dat is gezond. Niet zeuren.”
Ik wist niet dat voedingsleer zo flexibel kon zijn. Volgens deze logica is pizza straks een salade.
Mijn tenen? Die zaten inmiddels zo ver gekruld dat ze waarschijnlijk een eigen postcode hadden aangevraagd.
“Dan pak je er maar één, oké?”
“Nee. Ik pak er twee. Wat loop je te zeuren zeg!”
En moeder… bleef… stil.
Stil.
Zó stil dat ik even checkte of ze misschien op mute stond.
De puber griste twee broodjes mee, draaide zich om en gooide er nog even een bonusronde uit:
“Ik ga alvast in de rij staan hoor, met jou schiet het ook niet op.”
Op dat moment had zich achter ons een klein publiek verzameld. Je voelde het gewoon: dit was geen bakkerij meer, dit was live theater. Mensen die hun broodje allang hadden maar bleven hangen voor de ontknoping.
Een oudere vrouw keek moeder aan en zei, met de timing van een ervaren cabaretier:
“Tja… opvoeden valt tegenwoordig niet mee hè.”
Ik stond daar. Met mijn croissantjes. Met open blik.
En met de plotselinge, intense behoefte om die vrouw een staande ovatie te geven.
Want eerlijk?
Die puber deed precies wat pubers doen.
Maar moeder…
Die leek auditie te doen voor de rol van achtergronddecor.
En ik?
Ik heb nog nooit zo dankbaar naar een simpel croissantje gekeken.
Want één ding wist ik zeker:
Thuis was het in ieder geval… stil. 😄
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie