Dat is zo’n vraag waarvan ik dacht: die heb ik zo beantwoord.
Maar hoe langer ik erover nadacht…
…hoe minder boeken ik kon bedenken.
Sterker nog.
Volgens mij verdient een goed boek helemaal geen vervolg.
Nu ik zelf schrijf, begrijp ik pas waarom.
Een boek is geen stapel papier.
Het is een stukje van jezelf.
Een geesteskind.
Tenminste…
zo voelt het voor mij.
Schrijven lijkt voor mij een beetje op het bakken van een goed zuurdesembrood.
Je begint met een klein idee.
Je voedt het.
Je geeft het aandacht.
Soms laat je het een paar dagen met rust.
Dan pak je het weer op.
Je kneedt.
Schrapt.
Voegt toe.
Laat het opnieuw rijzen.
Soms gaat een hoofdstuk letterlijk een paar dagen de koelkast in.
Niet omdat het niet goed is.
Maar omdat het nog even tijd nodig heeft.
En dan…
opeens…
is het klaar.
Niet omdat je niets meer kunt bedenken.
Maar omdat het verhaal zelf zegt:
“Zo is het goed.”
Ik vermoed dat veel schrijvers dat herkennen.
Daarom vind ik het ook zo moeilijk om te zeggen welk boek een vervolg verdient.
Want het geesteskind van een ander voelt voor mij net zo af als mijn eigen verhalen uiteindelijk voelen.
Natuurlijk…
als lezer wil je soms nog wel even blijven.
Je wilt weten hoe het verder gaat.
Hoe het de hoofdpersonen vergaat.
Maar misschien is dat juist de kracht van een goed boek.
Dat het niet alles vertelt.
Dat het een stukje aan jou overlaat.
Want zodra een boek dichtgaat…
begint er iets nieuws.
Niet op papier.
Maar in je eigen hoofd.
Je vult de stiltes zelf in.
Je fantaseert verder.
Je vraagt je af hoe het verder zou zijn gegaan.
En misschien is dát wel het mooiste vervolg dat een schrijver zijn lezers kan geven.
Niet nog een hoofdstuk.
Maar de ruimte om het verhaal zelf verder te laten leven.
Nu ik zelf boeken schrijf, hoop ik eigenlijk dat mijn lezers dat straks ook doen.
Dat ze mijn boek dichtslaan…
even voor zich uit kijken…
en denken:
‘Hoe zou het verder zijn gegaan?’
Want als dat gebeurt…
dan leeft het verhaal niet meer alleen in mijn hoofd.
Maar ook een beetje in dat van hen.
En volgens mij…
is dat het mooiste vervolg dat een boek ooit kan krijgen.
Misschien is een goed boek niet uit wanneer de schrijver de laatste punt zet, maar wanneer de lezer het verhaal in zijn eigen hart verder schrijft.
Geef een reactie