Blijkbaar kauw ik al mijn hele leven op plastic

Dagelijkse schrijfopdracht
What’s something you used to believe as a kid that seems ridiculous now?

Deze week verscheen er een bericht in mijn nieuwsapp dat mijn aandacht trok.

De Gezondheidsraad adviseert de overheid om alcohol, net als roken, verder te ontmoedigen. Minder zichtbaar, minder normaal.

Ik moest meteen glimlachen.

Als dat ooit echt gebeurt, zie ik de Franse wijnboeren de Nederlanders bij de grens al tegemoet zwaaien.

“Bonjour!”

Want laten we eerlijk zijn… Nederlanders laten zich niet zo snel vertellen waar ze hun flesje wijn moeten kopen.

En ergens snap ik het advies ook wel.

Mijn oudste werkt in het ziekenhuis en ziet helaas steeds vaker de gevolgen van overmatig alcoholgebruik. Comazuipen is allang geen fenomeen meer van alleen het weekend.

Vapes verdwenen inmiddels uit de winkels.

Tenminste… officieel.

In de praktijk blijken ze gewoon een paspoort te hebben gekregen en steken ze vrolijk de grens over.

Tot zover verbaasde het me eigenlijk niet eens meer.

En toen las ik het volgende.

Kauwgom.

Kauwgom met plastic.

Ik las de zin nog een keer.

Plastic?

In kauwgom?

Ik viel bijna van mijn stoel.

Blijkbaar stoppen we dus vrijwillig iets in onze mond waar plastic in zit…

Om daar vervolgens een kwartier tevreden op te kauwen.

En als de smaak verdwenen is?

Dan belandt hij vaak precies waar hij niet hoort.

Onder een bankje.

Op de stoep.

Voor de ingang van een ziekenhuis.

Op het station.

Eigenlijk overal waar je nét niet wilt dat iemand in een uitgespuugd wit plakkaat stapt.

En precies dáár blijkt de discussie vooral over te gaan.

De kauwgombranche stond meteen op de achterste benen.

Hun boodschap was helder:

Ho, wacht even… het gaat bovendien lang niet om alle kauwgom.

Alleen om de varianten waarin bepaalde kunststofbestanddelen zijn verwerkt.

Toch moest ik ineens aan mijn jeugd denken.

Hubba Bubba.

Sportlife.

Stimorol.

Achteraf bleek ik dus gewoon een klein beetje aan het recyclen.

Misschien verklaart dat ook waarom ik vroeger zulke mooie bellen kon blazen.

Dat was dus geen kauwgom.

Dat was een kunststofproject.

Ik had werkelijk geen idee.

Waarschijnlijk heb ik al die jaren onder een steen gelegen…

Bedekt met uitgespuugde kauwgom.

Het zette me aan het denken.

We maken ons tegenwoordig druk over heel veel dingen.

Suiker.

Vet.

Alcohol.

Vapes.

Plastic.

En soms vraag ik me af…

Wanneer zijn we eigenlijk gestopt met gewoon ons gezonde verstand gebruiken?

Want hoe meer regels erbij komen…

hoe minder we soms zelf lijken na te denken.

Misschien is dát wel de grootste uitdaging van deze tijd.

Niet nóg een verbod.

Maar weer leren om zelf goede keuzes te maken.

Al moet ik eerlijk zeggen…

Sinds vanmorgen kijk ik toch nét iets anders naar een pakje kauwgom.

Ik dacht altijd dat ik mijn adem aan het verfrissen was.

Blijkbaar zat ik ondertussen gewoon een stukje Tupperware fijn te kauwen.

Fediverse Reacties

Reacties

Plaats een reactie