Voordat de Star Wars-fans nu massaal afhaken… ik moet iets bekennen.
Ik moest eerst even opzoeken wie Emperor Palpatine eigenlijk is.
Ja, ik weet het… ik heb duidelijk onder een steen gelegen.
Star Wars en ik zijn nooit echt vrienden geworden. Sterker nog, ik denk niet dat ik ooit langer dan tien minuten van een van de films heb gezien.
De prompt luidde:
Emperor Palpatine organiseert verkiezingen voor een nieuwe keizer. Darth Vader is kandidaat. Jij mag één uitdager nomineren.
Mijn eerste gedachte?
‘Eh… volgende vraag?’
Maar terwijl ik zat te googelen wie nu precies wie was, drong ineens iets anders tot me door.
Deze prompt gaat helemaal niet over Star Wars.
Hij gaat over leiderschap.
Over macht.
Over de vraag aan wie jij de leiding zou toevertrouwen.
En eerlijk?
Ik kies geen Jedi.
Geen superheld.
En ook geen politicus.
Ik nomineer een pedagogisch medewerker.
Serieus.
Wie kan er beter een sterrenstelsel leiden dan iemand die iedere ochtend twintig peuters zover krijgt dat ze hun jas aantrekken?
Darth Vader krijgt de Death Star nog niet eens stil.
Een pedagogisch medewerker krijgt twintig kinderen tegelijk in beweging.
Probeer Darth Vader maar eens een kringgesprek te laten voeren.
Na vijf minuten levert hij vrijwillig zijn lichtzwaard in.
Dát noem ik leiderschap.
En hoe langer ik daarover nadenk…
hoe logischer die keuze eigenlijk wordt.
Want ik loop al lang genoeg mee om te weten dat geen twee pedagogisch medewerkers hetzelfde zijn.
De één is een geboren verhalenverteller.
De ander organiseert activiteiten waar kinderen weken later nog over praten.
Weer een ander weet met één blik een complete ruzie te laten uitdoven.
En sommigen…
die kunnen van pure chaos bijna ongemerkt weer rust maken.
Hun melkweg bestaat niet uit sterren en planeten.
Hun melkweg bestaat uit kinderen.
Kinderen die allemaal hun eigen baan om de zon volgen.
Sommigen draaien keurig mee.
Anderen schieten als een komeet dwars door de groep.
En in bijna iedere groep vliegt er wel ergens een kleine asteroïde rond die precies weet hoe hij de hele boel op zijn kop krijgt.
Ondertussen begeleiden ze ruzies.
Troosten verdriet.
Blussen brandjes die niemand anders ziet.
En wachten soms eindeloos geduldig op dat ene kind dat met beide armen over elkaar besluit dat het écht niet naar buiten gaat.
Want nee.
Het is écht niet koud buiten.
Leiderschap zit voor mij niet in macht.
Niet in bevelen geven.
En al helemaal niet in een zwarte cape.
Leiderschap zit in mensen meenemen.
Vertrouwen geven.
Rust bewaren als het om je heen stormt.
Dus nee…
Ik kies geen Darth Vader.
Ik kies degene die iedere dag opnieuw zonder applaus een klein sterrenstelsel draaiende houdt.
En geloof me…
Dat is een stuk ingewikkelder dan een heelal regeren.
Geef een reactie