Wanneer zelfs Robin Hood zijn boom verliest

Vanmorgen opende ik de NOS-app.

Trump.

Oef.

Even geen zin in.

Ik scrolde ongeïnteresseerd langs de headlines, tot mijn oog bleef hangen op een foto van een kale boom.

De Major Oak in Sherwood Forest is dood.

Althans, biologisch gezien.

Daar stond hij dan. De koning van Sherwood. Eeuwenlang een imposante verschijning midden in het bos. Met een stam zo breed dat je je afvraagt hoeveel mensenhanden nodig zijn om hem te omarmen. Zijn enorme takken worden inmiddels ondersteund door houten constructies die verdacht veel weg hebben van een rollator voor bomen.

Na de afgelopen winter bleef het stil.

Geen knoppen.

Geen frisgroene bladeren.

Geen nieuw leven.

Volgens de beheerders is de boom bezweken onder een combinatie van droge zomers, verzuring van de bodem en de miljoenen bezoekers die jaarlijks rondom zijn wortels samenkomen. Zoveel voeten die de grond verdichten dat water, zuurstof en voedingsstoffen steeds moeilijker hun weg naar beneden vinden.

Zelfs legendes blijken niet onsterfelijk.

De Major Oak wordt nergens expliciet genoemd in de verhalen over Robin Hood. Er wordt gesproken over opvallende bomen in Sherwood Forest.

Nou, als deze boom niet opvallend was, weet ik het ook niet meer.

Volgens schattingen ontkiemde hij ergens in de negende eeuw. Als een klein zaadje dat zich niets aantrok van oorlogen, koningen, pestepidemieën, industriële revoluties of social media.

Meer dan duizend jaar groeide hij uit tot een levend monument.

Een boom die waarschijnlijk langer bestaat dan vrijwel alle gebouwen die wij als historisch beschouwen.

Wanneer je daar staat, is het niet moeilijk om je fantasie de vrije loop te laten.

Robin Hood en zijn mannen verscholen tussen de bomen.

Handelaren die met houten kisten vol zilver door het bos trekken.

Pijlen die door de lucht suizen.

Kampvuren tussen de wortels.

Het is precies het soort plek waar geschiedenis en verbeelding ongemerkt in elkaar overlopen.

Toch heeft de filmwereld voor verwarring gezorgd.

Want voor veel mensen is niet de Major Oak dé Robin Hood-boom.

Dat werd de Sycamore Gap Tree.

De prachtige esdoorn die wereldberoemd werd dankzij de film Robin Hood: Prince of Thieves met Kevin Costner.

Maar ook dat sprookje kreeg een treurig einde .Door één impulsieve beslissing van één mens.

We kunnen verhalen duizend jaar levend houden.

We kunnen een boom tot legende verheffen.

En we kunnen hem in een paar minuten omzagen.

In 2023 besloot een opstandige puber dat het een goed idee was om met een kettingzaag een van de beroemdste bomen van Engeland om te zagen.

Ik zie het bijna voor me.

Een verlaagde auto.

De achterbak open.

Een kettingzaag.

Zware bas uit de speakers.

Een puberbrein dat denkt:

Wat kan er misgaan?

Vervolgens een nachtelijke wandeling langs de Muur van Hadrianus.

En een paar minuten later ligt een boom die generaties heeft overleefd ineens op de grond.

Soms vraag ik me af hoe de mensheid het voor elkaar krijgt.

We kunnen satellieten de ruimte in sturen.

Maar af en toe verliezen we van een puber met een slecht idee.

Gelukkig blijft de Major Oak voorlopig gewoon staan.

Dood misschien.

Maar niet verdwenen.

Volgens de beheerders kan het eeuwen duren voordat de boom volledig vergaat.

En eerlijk gezegd vind ik dat wel mooi.

Alsof Sherwood nog niet helemaal afscheid wil nemen.

Bovendien zorgt de oude reus nog steeds voor werkgelegenheid. Want de miljoenen bezoekers die een glimp van de boom willen opvangen, moeten onderweg ook ergens slapen, eten en een kop koffie drinken.

Zelfs als een legende sterft, blijft zij verhalen vertellen.

En misschien is dat uiteindelijk de mooiste vorm van onsterfelijkheid.

Niet dat je blijft leven.

Maar dat mensen eeuwen later nog steeds stil blijven staan om naar je te kijken.