Als ik even pauzeer en over mijn schouder naar het afgelopen jaar kijk, mag ik gerust zeggen dat het een hell of a ride was.
Het begon allemaal met een luxatie van mijn middelvinger.
Op het moment zelf keek ik vooral verbaasd. Mijn vinger stond in een richting waarvan ik vrij zeker wist dat hij daar niet hoorde te staan.
Pijn?
Nee.
Die kwam later.
Toen de vinger weer terug op zijn plek werd gezet.
En daarna begon de echte ellende.
Ik hoefde maar iets vast te pakken en…
Plop.
Daar ging hij weer.
Subluxatie.
We zijn inmiddels tien maanden verder en men tast nog steeds in het duister over wat er precies aan de hand is.
Ondertussen klopt het dagelijks leven gewoon aan de deur.
Werk bijvoorbeeld.
Hoe richt je dat opnieuw in wanneer zelfs een pot opendraaien ineens een uitdaging wordt?
Of dat irritante mini-lipje op een nieuwe tube tandpasta.
Je weet wel. Dat ding waarvan je nooit wist dat je er spieren voor nodig had.
Blijkbaar wel.
En alsof dat nog niet genoeg was, loopt er op de achtergrond ook nog een ander dossier.
Mijn stalker.
Nog steeds actief.
Nog steeds overtuigd dat hij een rol in mijn leven wilt speelt.
Zijn pesterijen zijn nog niet voorbij.
Dus als iemand mij vraagt waarin ik het afgelopen jaar ben gegroeid, is het antwoord verrassend simpel.
Geduld.
Heel.
Veel.
Geduld.
Ik mag mezelf inmiddels zonder blikken of blozen ervaringsdeskundige noemen op het gebied van wachten.
Wachten tot artsen ontdekken waarom mijn gewrichten soms besluiten dat hun huidige positie slechts een vrijblijvende suggestie is.
Wachten tot procedures hun werk doen.
Wachten tot iemand begrijpt dat…..nee….. een volledige zin is.
Wachten tot de rust terugkeert.
Ik geef eerlijk toe dat geduld nooit mijn sterkste eigenschap is geweest.
Ik ben meer van het oplossen.
Van aanpakken.
Van vooruit.
Maar soms laat het leven zich niet versnellen.
Soms kun je alleen maar doorgaan terwijl antwoorden nog onderweg zijn.
En misschien is dat wel precies waar ik het meeste in ben gegroeid.
Niet in veerkracht.
Niet in doorzettingsvermogen.
Maar in het verdragen van onzekerheid.
Dus Hofnar, als je dit leest…
Aan het einde van de tunnel hangt de worst.
Of was het nou dat daar het licht schijnt?
Ach, hoe dan ook.
Ik heb geduld.
Jij straks ook.
Dus Hofnar, als je dit leest…
Ik weet inmiddels dat niet alles direct opgelost hoeft te worden.
Sommige zaken hebben tijd nodig.
Onderzoeken.
Procedures.
Bewijs.
Geduld.
Heel veel geduld.
Maar tijd werkt twee kanten op.
Elke dag brengt mij dichter bij antwoorden.
En jou dichter bij consequenties.
Dus ik heb geduld.
Jij straks ook.
Met uitzicht op een binnenplaats.
Achter tralies.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie