Everything’s Gonna Be Alright

Als ik terugdenk aan een liedje waar ik onmiddellijk vrolijk van word, hoef ik niet lang na te denken.

Everything’s Gonna Be Alright van The Babysitters Circus.

Volgens mij was het ergens begin 2022. De radio stond thuis aan. NPO 3FM heette de zender toen nog en Paul Rabbering presenteerde zijn middagprogramma. Zo’n programma dat gezellig op de achtergrond meedraait terwijl je bezig bent met de gewone dingen van de dag.

Muziek is voor mij nooit zomaar muziek geweest.

Ik koppel herinneringen aan liedjes en soms gebeurt het precies andersom. Dan hoor ik een nummer en ben ik in één klap weer terug op een plek, bij een gevoel of in een bepaalde periode van mijn leven.

Als kind deed muziek dat al. Het was een uitlaatklep. Een plek waar emoties mochten bestaan zonder dat ik ze hoefde uit te leggen.

Halverwege zijn programma kondigde Paul een nummer aan van een band uit Nieuw-Zeeland.

“Een nummer waar je spontaan van gaat glimlachen.”

Dat waren ongeveer zijn woorden.

Toen begon de baslijn.

Daaronder een vrolijke, opzwepende melodie.

En vanaf de eerste seconde was ik verkocht.

Op dat moment zat ik midden in een moeilijke periode. Ik was mezelf langzaam aan het losweken uit een relatie waarvan ik diep vanbinnen wist dat die niet goed voor me was. Het was een proces van twijfelen, loslaten, weer twijfelen en opnieuw moed verzamelen.

En toen hoorde ik de eerste zin:

“So you say that everything’s gonna be alright now…”

Ik weet nog precies wat dat met me deed.

Het voelde alsof iemand een hand op mijn schouder legde.

Alsof het universum heel even door de radio heen sprak en zei:

Het komt goed. Echt.

Misschien klinkt dat zweverig.

Maar soms komt een boodschap precies op het moment dat je haar nodig hebt.

Later werd het nummer bekend doordat Radio 538 het gebruikte voor een grote flashmobactie voor War Child. Ook in de videoclip speelt een flashmob een belangrijke rol.

En juist daardoor kreeg het liedje voor mij nóg meer betekenis.

In diezelfde periode werkte ik met kinderen tussen de acht en twaalf jaar. Voor een ouderpresentatie maakten we samen een flashmob op dit nummer.

Toen de muziek begon en de kinderen hun dans uitvoerden, hield ik het niet droog.

Dikke tranen rolden over mijn wangen.

Trots op de kinderen.

Trots op wat ze hadden neergezet.

Maar misschien ook omdat ik voelde dat mijn eigen leven langzaam begon te veranderen. Dat de relatie die me zo lang had vastgehouden stukje bij beetje afbrokkelde.

Dat er ruimte ontstond voor iets nieuws.

Voor vrijheid.

Voor mezelf.

Tot op de dag van vandaag krijg ik kippenvel wanneer ik de eerste tonen hoor.

Niet omdat het me herinnert aan moeilijke tijden.

Maar omdat het me herinnert aan het moment waarop ik begon te geloven dat er ook weer mooie tijden zouden komen.

En eerlijk?

Ik kan het nog steeds niet horen zonder te glimlachen.