Kerst is voor mij altijd meer geweest dan zomaar een feestdag. Begrijp me niet verkeerd, ik kan van elke feestdag genieten, maar Kerst… die draagt iets in zich wat erbovenuit stijgt. Misschien is het de tijd van het jaar. De dagen op hun kortst, de nachten die zich lang en stil uitstrekken. Alsof de wereld even vertraagt en uitnodigt om naar binnen te keren.
Als kind voelde ik dat al, zonder dat ik er woorden aan kon geven. Op weg naar school liep ik langs een Rudolf Steiner School. Met mijn kleine knuistjes om het hekwerk geklemd keek ik vol verwondering naar wat zich daar afspeelde. Het schoolplein, de bloemen, de manier waarop alles leek te leven — het had een bijna magische aantrekkingskracht op me. Ik zei het vaak tegen mijn moeder: “Ik wil hier naar school.” Maar die wens bleef onvervuld. In plaats daarvan bleef ik op een lagere school waar ik me nooit echt thuis heb gevoeld.
Toch liet het me niet los. Hoe ouder ik werd, hoe sterker de drang om te begrijpen wat me daar zo raakte. Ik begon me te verdiepen in de Antroposofie en langzaam maar zeker veranderde mijn kijk op de wereld. Ik ging meer leven met de seizoenen, bewuster kijken, intenser voelen. Het bracht rust, verdieping… en ergens ook herkenning. Alsof ik eindelijk thuiskwam in iets wat er altijd al was geweest.
Na de geboorte van mijn eerste kind wist ik het zeker: dit wilde ik doorgeven. Antroposofisch onderwijs werd een bewuste keuze. En daarmee kwam ook mijn eerste echte kennismaking met hoe Kerst binnen deze wereld wordt beleefd.
De antroposofische kerstboom is geen gewone boom. Het is een verhaal op zich, een samensmelting van christelijke en voorchristelijke symboliek. In onze boom hingen appels, koperen planetensymbolen, rozen en warme, zacht brandende bijenwaskaarsen. Alles met een betekenis, alles met aandacht gekozen.
De rozen bijvoorbeeld. Dertig rode en drie witte. De rode staan voor de jaren dat Christus op aarde leefde vóór zijn doop in de Jordaan. De drie witte, hoog in de boom geplaatst, voor de jaren daarna tot aan zijn dood. Oorspronkelijk horen het echte rozen te zijn, maar met een beetje creativiteit maak je ze net zo mooi van zijde of papier — en ze gaan nog jaren mee.
De appels brengen een oudere laag met zich mee. Een heidens symbool, los van de antroposofie, maar des te krachtiger in zijn eenvoud. Vruchten als teken van vruchtbaarheid, van leven, van geven en ontvangen.
En dan de symbolen. Ooit geïntroduceerd door Rudolf Steiner zelf. Ze vertegenwoordigen verschillende lagen van het mens-zijn: het viervoudige en drievoudige mensbeeld, invloeden uit oude culturen zoals de Egyptische en Taoïstische tradities, en het grotere geheel — van begin tot eind, van Alpha tot Omega.
Wat deze periode voor mij misschien nog wel het meest bijzonder maakt, zijn de twaalf heilige nachten. De dagen tussen Kerst en Driekoningen. Een tijd waarin de grens tussen het aardse en het spirituele dunner aanvoelt. Een periode van stilte, reflectie en intentie. Waarin je niet alleen terugkijkt, maar ook voorzichtig vooruit durft te dromen.
Voor mij is Kerst geen moment meer, maar een beleving. Een vertragen. Een verdiepen. Een herinnering aan wat er echt toe doet.
En misschien… als je heel even stil wordt, voel jij het ook.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie