Ja… maar dat ging niet vanzelf.
Voordat ik überhaupt kon leren van mijn fouten, moest ik eerst stappen zetten waar ik helemaal geen zin in had.
Want leren van fouten klinkt mooi. Alsof je even terugkijkt, iets begrijpt en daarna weer doorgaat.
Maar zo werkt het bij mij niet.
Ik kwam erachter dat ik pas iets leer op het moment dat ik bereid ben om echt te veranderen. En dát is precies het lastige stuk.
Want aan die verandering hangen consequenties.
Consequenties die ik mezelf opleg.
Veranderen betekent namelijk dat je naar jezelf moet kijken.
Eerlijk. Zonder smoesjes.
En dat is precies waar ik een tijd mee heb geworsteld.
Ik heb een fout gemaakt.
Ik ben een relatie aangegaan met iemand… laten we hem Koen noemen.
In het begin leek hij alles wat je in een partner zoekt.
Veilig. Aanwezig. Betrokken.
Maar langzaam veranderde dat.
Mensen om mij heen hebben me gewaarschuwd.
Ze zagen dingen die ik niet wilde zien.
Maar ik luisterde niet.
En nu leef ik met de consequentie daarvan.
Een stalker. Iemand die mijn leven nog steeds probeert te beïnvloeden.
Dat is de realiteit van mijn fout.
Maar wat heb ik ervan geleerd?
Dat vertrouwen niet iets is wat je zomaar weggeeft.
Dat je je gevoel serieus moet nemen, ook als je het liever negeert.
Ik hou mensen nu meer op afstand.
Niet uit angst… maar uit zelfbescherming.
En nee, dat maakt me niet eenzaam.
Integendeel.
Ik heb een geweldige nieuwe partner.
Iemand zonder spelletjes.
Geen manipulatie.
Geen poging om mijn leven over te nemen.
Gewoon iemand die naast me staat.
En misschien is dat wel de echte les.
Niet dat je nooit meer fouten maakt…..maar dat je leert kiezen voor wat goed is voor jou. ✨
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie