Het land waar ik nooit meer naartoe wil

De schrijfopdracht was simpel maar ik wilde het toch net wat anders benaderen.
“ Naar welk land op aarde zou je niet meer willen?”

En eerlijk?
Die vraag raakte me meer dan ik had verwacht.

Want er is een land dat ooit voelde als vrijheid.
Als avontuur. Als een tweede thuis.

En datzelfde land is nu het land waar ik nooit meer naartoe wil.

Toen ik 25 was, stapte ik in het vliegtuig.
Zonder plan. Zonder vastomlijnde toekomst.

Ik liet alles los en ging. Naar de Verenigde Staten.

Clinton was president, de economie draaide goed en er hing een gevoel van optimisme. Mensen waren open, vriendelijk en nieuwsgierig.

Als Nederlander had je voor 9/11 geen visum nodig. Het enige wat je moest doen was elke drie maanden even de grens over naar Canada, daar een nachtje slapen en je kon weer terug.

Ik heb me daar nooit ongewenst gevoeld. Integendeel.

Zodra mensen hoorden dat ik uit Nederland kwam, ontstond er vaak een soort verbinding. Een opa die daar gestationeerd was geweest tijdens de Tweede Wereldoorlog, een familielid dat Europa kende, het maakte iets los.

Ik maakte een roadtrip van oost naar west. Zo veel mogelijk nationale parken. Zo veel mogelijk zien, voelen en ervaren.

Mijn mooiste herinnering ligt in Yellowstone National Park.

Ik verbleef in het gebied van de Shoshone. Maar niet zomaar.
Ik vroeg eerst toestemming aan de Chief.

Hij bracht me in contact met een lokale motelhouder. Zo ontmoette ik Sayoni.

Een statige, oudere vrouw, gekleed in traditionele kleding.
Warm, rustig en krachtig.

Ze keek me aan met een mengeling van nieuwsgierigheid en verbazing.
Een blanke vrouw die daar wilde overnachten.

Ik vertelde haar dat ik geïnteresseerd was in hun manier van leven. Hun verhalen. Hun kijk op de wereld. Wat volgde, is een ervaring die ik nooit meer vergeet.

De dorpsoudste vertelde verhalen.
Over Moeder Aarde.
Over Vader Maan.

Verhalen die niet alleen woorden waren, maar iets in je raakten.
Iets wat je niet kunt uitleggen, alleen kunt voelen.

Tussendoor werkte ik op aardbeienvelden in Californië.
Dat ging makkelijk. Gewoon aankloppen en je kon beginnen.

In Seattle werkte ik in kleine koffie- en ontbijtzaakjes.
Eenvoudig werk, maar vol ontmoetingen.

En na bijna twee jaar kwam het gevoel dat ik niet had verwacht.

Heimwee.

Ik stapte weer in het vliegtuig.
Zei tegen mijn nieuwe vrienden dat ik terug zou komen.

In Nederland wachtte mijn oude baan nog.
Ik vond een kamer en begon opnieuw.

Maar nu, jaren later, weet ik één ding zeker.

Ik zal nooit meer teruggaan.

De afgelopen jaren is er iets veranderd. Iets wat je voelt in alles.

Een sfeer. Een toon. Een manier van kijken naar de wereld.

In mijn wijk wonen Amerikanen. Ik spreek ze nog wel eens.

Waar ze vroeger trots waren op hun afkomst, zie ik nu iets anders.

Schaamte.

Zelfs mensen die ooit overtuigd stemden, kijken nu anders.
Alsof ze iets zijn kwijtgeraakt wat ze niet meer terug kunnen vinden.

De agressie. De verdeeldheid.
Het gevoel van macht dat zo nadrukkelijk wordt uitgedragen.

Het schuurt.

En ergens weet ik dat dit een zwarte bladzijde in de geschiedenis boeken wordt.

En dus is het antwoord op die vraag helder geworden.

Het land waar ik ooit vrijheid vond, is nu het land waar ik nooit meer voet zal zetten.

En dat doet pijn. Want het blijft een prachtig continent.

Maar soms is schoonheid niet genoeg
om terug te willen. ✨