Of ik denk dat alles met een reden gebeurt?
Ja.
Volmondig.
Zonder enige twijfel.
Maar misschien bedoel ik daar iets anders mee dan de meeste mensen.
Ik geloof niet dat er ergens een groot draaiboek ligt waarin alles al is uitgeschreven.
Ik geloof wel dat iedere keuze die we maken ons een bepaalde richting op duwt.
Iedere dag opnieuw.
Soms zijn het kleine keuzes.
Nog een kop koffie.
Linksaf of rechtsaf.
Wel of niet bellen.
En soms zijn het keuzes die je hele leven veranderen.
Je loopt een bepaald pad.
Onderweg kom je afslagen tegen.
Sommige neem je.
Andere laat je liggen.
En iedere afslag brengt je weer ergens anders.
Soms zie je de uitkomst al aankomen.
Soms word je compleet verrast.
En heel soms…
moet je op de spreekwoordelijke blaren zitten.
Vanmorgen moesten Chris en ik naar het ziekenhuis.
Nog voordat we de auto instapten, ging de telefoon.
Ik keek op het scherm.
‘Oei…’
Onze pleegdochter.
Zoals we hier thuis weleens zeggen:
Er was weer stront aan de knikker.
Ik beloofde later op de dag terug te bellen.
Na de onderzoeken liepen Chris en ik naar het restaurant.
Een kop koffie.
Een tafeltje bij het raam.
Mensen kijken.
Zoals we dat allebei graag doen.
Al snel kwam het gesprek weer op onze pleegdochter.
Ze zit midden in de puberteit.
Een leeftijd waarop hakken soms dieper de grond in lijken te gaan dan de wortels van een eikenboom.
De afgelopen dagen had ze om negen uur op haar werk moeten zijn.
Ze ging niet.
Waarom niet?
‘Koppijn.’
Kort.
Krachtig.
En inmiddels lag haar ontslagbrief op de mat.
Niet de eerste.
Waarschijnlijk de vijfde.
Misschien zelfs de zesde.
Steeds weer hetzelfde patroon.
Geen inzet.
Geen verantwoordelijkheid.
Geen motivatie.
En vooral…
het lag altijd aan de ander.
De werkgever.
De collega’s.
De stagebegeleider.
Iedereen was lastig.
Iedereen deed moeilijk.
Iedereen begreep haar niet.
Terwijl wij daar met onze koffie zaten, vroegen we ons af hoe we haar nu nog konden bereiken.
We hadden gesprekken gevoerd.
Uitgelegd.
Meegeleefd.
Grenzen gesteld.
Alles volgens het boekje.
Maar ergens…
kwam het niet binnen.
Toen zei Chris ineens:
‘Wat zou er gebeuren als ze zich wél zou inzetten? ‘
‘Op welk pad zou ze dan terechtkomen? ‘
Ik keek hem aan.
En ineens voelde ik dat we misschien de verkeerde vraag stelden.
Misschien hoeven we haar helemaal niet uit te leggen dat haar gedrag gevolgen heeft.
Dat weet ze ergens diep vanbinnen waarschijnlijk al.
Misschien moeten we een heel andere vraag stellen.
Waarom kiest ze steeds hetzelfde pad?
Wat maakt dat ze telkens dezelfde afslag neemt?
Want gedrag ontstaat nooit zomaar.
Er zit altijd iets onder.
Verdriet.
Angst.
Onzekerheid.
Teleurstelling.
Of misschien wel de overtuiging dat het toch weer mislukt.
En precies daar…
ligt volgens mij de echte reden.
Niet waarom ze ontslagen wordt.
Maar waarom ze steeds opnieuw hetzelfde gedrag laat zien.
Misschien gebeuren dingen inderdaad met een reden.
Maar soms…
is die reden niet iets wat de wereld ons aandoet.
Soms ligt die reden diep verborgen in onszelf.
En misschien begint echte verandering pas…
op het moment dat we stoppen met vragen:
‘Waarom overkomt mij dit?‘
…en durven vragen:
‘Waarom kies ik steeds opnieuw dezelfde afslag?‘
Misschien is dát wel de reden waarom ik geloof dat alles met een reden gebeurt.
Niet omdat het leven alles al voor ons heeft uitgestippeld.
Maar omdat iedere keuze een nieuw pad opent.
En ieder gevolg ons iets probeert te leren.
Niet om ons te straffen.
Maar om ons te laten groeien.
Misschien heet dat wel ontwikkelen.
Misschien heet dat volwassen worden.
En misschien…
begint verwondering precies op het moment dat je niet langer vraagt: Waarom gebeurt mij dit? maar Wat wil dit mij leren?
Geef een reactie