Sugar on your soul

Er zijn van die liedjes die je mooi vindt.

En er zijn liedjes die op precies het juiste moment in je leven binnenkomen.

Voor mij is dat Sugar van Editors.

Op 24 maart 2014 bracht de Britse band het nummer uit.

Ik weet nog dat ik zat te wachten op een nieuwe release.

En toen was hij daar.

De eerste tonen beginnen bijna onopvallend. Alsof de buren hun radio aanzetten. Langzaam schuift de muziek naar voren. De bas. De drums die klinken als een hartslag. En dan die zware, zuivere stem van Tom Smith.

Binnen een paar seconden was ik verkocht.

Maar pas tijdens het refrein gebeurde er iets.

“Sugar on your soul…”

Die woorden bleven hangen.

Ze raakten iets wat ik zelf nog niet onder woorden kon brengen.

In die periode begon langzaam het besef door te dringen dat ik uit een toxische relatie moest stappen.

Ik was onderweg mezelf kwijtgeraakt.

Vergeten hoe het voelde om voor mezelf op te komen.

Mijn eigen keuzes te maken.

Of misschien nog wel belangrijker…

om weer van mezelf te houden.

Uit die relatie stappen was geen eenvoudige beslissing.

Het kostte energie.

Doorzettingsvermogen.

En soms bracht het gevaarlijke situaties met zich mee.

Maar ergens wist ik:

dit kan niet mijn leven blijven.

Een tijd later liep ik op een gewone zaterdag met Jip en Moos door de stad.

Een kop koffie.

Een beetje winkelen.

Gewoon even samen zijn.

Toen we langs een tattooshop liepen, bleef Moos ineens staan.

‘Kijk mam… vandaag kun je gewoon binnenlopen.’

Hij draaide zich naar mij toe.

‘Ik wil een tatoeage laten zetten.’

Even later keek hij me opnieuw aan.

‘En jij?’

‘Ik?’

‘Ja.’

Hij glimlachte.

‘Misschien een regel uit dat nummer dat je helemaal grijs draait.’

Nog voordat ik iets kon zeggen, mengde Jip zich in het gesprek.

Ze keek me aan.

‘Je moet weer van jezelf gaan houden, mam.’

‘Je bent lief.’

‘Je bent zorgzaam.’

‘Je bent het alleen vergeten door die idioot.’

Even bleef het stil.

Toen zei ze iets wat ik nooit meer vergeten ben.

‘Dat hele refrein gaat eigenlijk over jou.’

Ik voelde kippenvel over mijn armen trekken.

Want ze had gelijk.

Misschien had ik die woorden al honderd keer gehoord.

Maar nog nooit écht geluisterd.

We stapten naar binnen.

‘Gewoon even vragen,’ zei Jip.

Een uur later lag ik in de stoel.

Terwijl de naald haar werk deed, werd het refrein van Sugar voorgoed onderdeel van mijn verhaal.

Niet omdat het een mooi liedje was.

Maar omdat het me herinnerde aan iets wat ik onderweg was kwijtgeraakt.

En omdat mijn kinderen mij op dat moment zagen…

nog voordat ik mezelf weer kon zien.

Aan de andere kant van de ruimte lag Moos inmiddels ook in een stoel.

Hij liet, geheel in zijn eigen stijl, het woord HET onder zijn knie zetten.

Zijn uitleg?

‘Als mensen vragen of ik het snap…’

‘Dan zeg ik gewoon: ik heb HET onder de knie.’

We lagen dubbel van het lachen.

Dat moment zal ik nooit vergeten.

Soms is een liedje meer dan muziek.

Soms wordt het een herinnering.

Een anker.

Een hoofdstuk.

En iedere keer als ik mijn tatoeage zie…

hoor ik niet alleen de eerste tonen van Editors.

Ik hoor ook de stemmen van mijn kinderen.

Die mij eraan herinnerden dat er, ondanks alles…

nog steeds een beetje suiker op mijn ziel zat.