Het enige boek waarvan ik het einde wilde herschrijven

Of ik het einde van een boek zou willen veranderen?

Eigenlijk niet.

Ik geloof dat iedere schrijver precies het einde schrijft dat bij het verhaal hoort.

Misschien komt er nog een vervolg.

Misschien wordt het een trilogie.

Of misschien wil de schrijver juist dat jij het boek dichtslaat en zelf verder gaat denken.

Wat gebeurde er daarna?

Hoe liep het af?

Juist dat vind ik zo mooi aan lezen.

Natuurlijk heb ik ook weleens een boek dichtgeslagen en gedacht:

“Wat een beroerd einde…”

En precies dan gebeurt er iets interessants.

Mijn fantasie neemt het over.

Ik begin zelf een nieuw einde te bedenken.

Terwijl ik over deze vraag nadacht, ging er ineens een klein lampje branden.

Ik weet namelijk wél een boek waarvan ik het einde zou willen herschrijven.

Het boek…

van mezelf.

Er zijn van die momenten in je leven waarop je stilvalt.

Dat je jezelf afvraagt:

“Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?”

Ik zat in een relatie waarin die vraag steeds vaker door mijn hoofd speelde.

Tot ik hem op een doordeweekse ochtend, ergens rond tienen, eindelijk hardop uitsprak.

Niet omdat het ineens uit de lucht kwam vallen.

Die gedachte leefde al veel langer in mij.

Maar die ochtend…

werd hij werkelijkheid.

En precies daar besloot ik het einde van mijn eigen boek te herschrijven.

Ik nam de regie terug.

Niet zonder angst.

Niet zonder verdriet.

Maar wel met overtuiging.

Ik maakte keuzes die mijn leven voorgoed veranderden.

De laatste hoofdstukken van dat boek waren donker.

Zwaar.

Troosteloos.

Toch wist ik dat ik daar niet wilde blijven.

Ik pakte de handen van mijn kinderen.

Moos aan de ene kant.

Jip aan de andere.

En samen sloegen we een andere weg in.

In de verte zagen we een klein streepje licht.

Daar wilden we naartoe.

Onderweg kwamen we genoeg kuilen tegen.

We struikelden.

We huilden.

We vochten.

Maar we bleven lopen.

Hand in hand.

En langzaam werd dat kleine streepje licht…

steeds groter.

Vooral voor Jip was die reis zwaar.

Achteraf besef ik hoeveel verdriet zij heeft meegedragen.

Maar juist daarom besloten we haar gevoelens nooit weg te stoppen.

Wanneer ik merkte dat ze wilde praten…

liet ik alles vallen.

Ik zette een pot thee.

We kropen samen op de bank.

Soms zaten we daar een uur.

Soms pakten we de riem van Riva en wandelden we zwijgend door de natuur.

Hand in hand.

Ze vertelde.

Ik luisterde.

Ik droogde haar tranen.

Niet omdat ik haar pijn kon wegnemen.

Maar omdat ze die nooit meer alleen hoefde te dragen.

Dat hoofdstuk hebben we inmiddels afgesloten.

Niet omdat het nooit heeft bestaan.

Maar omdat we besloten dat het niet het einde van ons verhaal mocht zijn.

Misschien is dat wel het mooiste aan het leven.

Boeken liggen vast zodra ze gedrukt zijn.

Maar ons eigen verhaal…

mogen we blijven herschrijven.

Iedere dag opnieuw.