Ik ben van nature een slechte slaper.

En neem van mij aan dat ik alles, maar dan ook alles, heb geprobeerd. Van kruidenthee tot meditatie.

Tijdens mijn studie werd het steeds lastiger. Studeren, een bijbaantje, scriptie schrijven… het voelde zwaar.

Door het slaapgebrek begon ik de bekende gevolgen te merken. Een kort lontje. Concentreren werd lastig. Ik werd vergeetachtig en het begon me enorm in de weg te zitten.

Ik kon de HEMA binnenlopen en compleet van slag raken omdat de achtergrondmuziek veel te hard stond.

Of in de metro zitten en de parfum van iemand anders letterlijk niet kunnen verdragen.

Hoe vaak ik niet thuiskwam en eerst een uur op de bank moest liggen om weer een beetje mezelf te worden.

We stonden aan het begin van het internettijdperk en ik ging op zoek naar antwoorden.

Dat mijn brein altijd aan bleef staan, was me inmiddels wel duidelijk.

Als grap kreeg ik van een vriend het boek Insomnia van Stephen King.

Een dikke pil van 746 pagina’s.

Een boek om van te smullen.

Ralph, de hoofdpersoon, lijdt aan slapeloosheid en begint dingen te zien die voor anderen onzichtbaar zijn. Aura’s, mysterieuze figuren en een werkelijkheid die zich langzaam voor hem ontvouwt.

Na een wandeling en een kop kamillethee kroop ik iedere avond mijn bed in.

In foetushouding.

Met Stephen King voor mijn neus.

Ik werd direct het verhaal ingezogen.

En de grap?

Ik werd regelmatig midden in de nacht wakker met het boek op mijn gezicht.

Dat boek zette me aan het denken.

Via via kwam ik terecht bij Wim.

Een kleine man van ergens midden veertig. Een terugtrekkende haargrens, een vriendelijk rond gezicht en een rust waar je vanzelf stil van werd.

Vanaf onze eerste ontmoeting voelde ik me veilig.

We praatten.

We groeven.

En op een dag gaf hij mij een boek.

‘Lees dit maar eens,’ zei hij.

Op de voorkant stond:

Leven met hooggevoeligheid.

Normaal gesproken verslond ik Stephen King.

Maar dit keer begon ik aan een heel ander verhaal.

Na een paar bladzijden voelde het alsof er een wereld voor me openging.

Bladzijde na bladzijde vielen de puzzelstukjes op hun plek.

Mijn kussen heeft heel wat tranen opgevangen.

Ineens begreep ik wat er al die jaren gebeurde.

Ik ervaarde de wereld anders.

Niet beter.

Niet slechter.

Anders.

Hooggevoeligheid wordt vaak verkeerd begrepen.

Zelfs door hooggevoeligen.

Mensen denken dat het betekent dat je zwak bent.

Overgevoelig.

Dat je niet tegen de drukte van de moderne wereld kunt.

Maar niets is minder waar.

Hooggevoeligheid is een eigenschap die al duizenden jaren bestaat. Zelfs bij meer dan honderd diersoorten komt ze voor.

Het brengt bijzondere kwaliteiten met zich mee.

Diep inzicht.

Creativiteit.

Empathie.

Intuïtie.

Oog voor detail.

Maar het vraagt ook dat je anders leert omgaan met de wereld om je heen.

Van Wim kreeg ik geen wondermiddel.

Ik kreeg iets veel waardevollers.

Inzicht.

En praktische handvatten.

Ik leerde aanwezig te zijn zonder overspoeld te raken.

Ik ontdekte dat ik van mensen houd.

Maar niet voortdurend.

Dat ik graag alleen thuis ben.

Dat ik drukke omgevingen liever vermijd.

Dat je mij niet gelukkig maakt met een all-inclusive resort.

Zet mij maar op een berg.

In een klein huisje.

Met uitzicht over de natuur.

Daar laad ik op.

En het slapen?

Dat blijft soms een dingetje.

Maar tegenwoordig weet ik hoe ik mijn hoofd rust kan geven.

Niet omdat mijn gedachten verdwenen zijn.

Maar omdat ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan.

Grappig eigenlijk.

Ik ging op zoek naar een betere nachtrust.

Maar uiteindelijk vond ik iets veel belangrijkers.

Ik vond mezelf.