Mensen denken vaak dat een pedagogisch medewerker op kinderen past.
Maar nee.
Dat is misschien wel het kleinste deel van haar werk.
Wat ze écht doet, zie je pas als je een dag met haar meeloopt.
Een pedagogisch medewerker moet het geduld van een engel hebben. In mijn hoofd lopen ze allemaal rond met zachte, crèmekleurige vleugels op hun rug.
Hun stappenteller?
Die tikt op een gewone werkdag zonder moeite de 12.000 stappen aan.
Ze beschikken over een immuunsysteem waar een gemiddelde topsporter jaloers op zou zijn.
Snot wordt zonder pardon aan hun broek afgeveegd.
Ontstoken oogjes maken trouw hun rondje door de groep.
Hand-, voet- en mondziekte meldt zich alsof het een abonnement heeft afgesloten.
En toch…
staan ze de volgende ochtend gewoon weer klaar.
Ze verschonen luiers waarvan je je afvraagt hoe zoveel ellende in zo’n klein mensje past.
Ze vegen billen waarbij de poep zich niet altijd aan de afgesproken route houdt.
Ze luisteren met oprechte aandacht naar verhalen zonder begin, zonder midden en al helemaal zonder einde.
Ze drinken twintig moddersoepjes per dag.
Met smaak.
Of in ieder geval… heel overtuigend.
Ze strikken veters die nét iets te dicht langs een plas op het toilet zijn gekomen.
Ze beslechten ruzies alsof ze al jaren diplomaat zijn.
Ze troosten verdriet dat voor een volwassene misschien klein lijkt, maar voor een kind de hele wereld is.
Hun koffie?
Die drinken ze meestal koud.
Niet omdat ze dat lekker vinden.
Maar omdat er altijd iemand nét iets harder om hen vraagt.
Ze halen voor de vijfde keer een omgevallen Legobak overeind, terwijl het opruimliedje al lang afgelopen is.
Ze bewonderen kunstwerken alsof ze taxateur zijn bij Sotheby’s.
Zelfs als het schilderij ondersteboven wordt vastgehouden en de maker daar zichtbaar verontwaardigd over is. Ze leren kinderen lopen, praten, delen, wachten, troosten, ruzie maken én het weer goedmaken. En ondertussen zeggen mensen nog steeds: ‘Je past toch gewoon op kinderen?’
Ze zien het kind dat vandaag stiller is dan anders.
Ze voelen de spanning nog voordat de eerste traan valt.
Ze vieren overwinningen die niemand buiten de groep ooit zal opmerken.
Een jas die eindelijk zelf dichtgaat.
Een kind dat voor het eerst durft mee te zingen.
Een ruzie die eindigt met een knuffel.
En aan het einde van de dag…
als de laatste broodtrommel is ingepakt,
de laatste beker is afgewassen
en de laatste ouder is uitgezwaaid…
zegt ze met een grote glimlach:
‘Wat was het weer een fijne dag.‘
En weet je wat misschien nog wel het mooiste is?
Vraag een kind hoe zijn pedagogisch medewerker is…
en de kans is groot dat je maar één antwoord krijgt.
‘Ze is de allerliefste.‘
Misschien is dat wel de grootste waardering die je in dit vak kunt krijgen.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie