Vanmorgen vroeg las ik een interessant berichtje op LinkedIn. Een dame schreef dat het zo jammer is dat de school van haar kind geen waterpret meer organiseert. En eerlijk? Ik snap haar helemaal.
Vroeger was het simpel. Zwemkleding mee, brandslang erop en gáán. Nat, vies, gierend van het lachen en aan het eind van de dag een herinnering waar je jaren later nog om glimlacht.
Maar… ik draai inmiddels al heel wat jaren mee in de opvang. En ik kan je vertellen: die waterpret is tegenwoordig niet meer zo simpel.
Sterker nog: het wordt al snel… gedoe.
Het begint nog leuk. Briefje mee naar huis: ‘Denk aan zwemkleding, handdoek, waterschoenen en zonnebrand,’ geef je ouders mee. Daarna een reminder. Nog een mail. En op de dag zelf? Staan er toch twee kinderen zonder spullen.
En nee… dan denk je niet: pech gehad.
Dan zie je twee gezichtjes die nét buiten de boot vallen. En geloof me, dan voelt “eigen verantwoordelijkheid” ineens een stuk minder zwart-wit.
En dan de mails van ouders.
“Mijn kind mag maar 10 minuten meedoen met sunblock.”
“Mijn kind hoeft geen zonnebrand, want ze is Italiaans.” (Ja. Echt gezegd.)
En binnen no-time heb je een vrolijk spelende… kreeft.
“Oh, en hij mag geen water in zijn oren.”
“Zij mag niet nat worden op haar hoofd.”
“Hij heeft een gevoelige huid.”
“Zij reageert op chloor, op zon, op wind en waarschijnlijk ook op gezelligheid.”
Voor je het weet sta je niet meer een waterfeest te begeleiden, maar een medisch dossier bij te houden.
En dan… het water zelf.
Want die nostalgische brandslang? Vergeet het maar.
Legionella.
Verzegelde kranen.
Speciale sleutels.
Pincodes.
Controleprotocollen waar je een halve studie voor nodig hebt.
Dat bootje… is inderdaad gevaren.
Dus ja. Ik snap het verlangen naar “vroeger”.
Maar ik snap ook waarom scholen soms denken:
weet je wat… we doen wel stoepkrijt.
En toch…
Ergens blijft het zonde.
Want tussen alle regels, lijstjes en mitsen en maren, zit nog steeds dat ene simpele gegeven:
Kinderen die nat worden van het lachen.
En misschien… is dat het gedoe af en toe toch wel waard.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie