Sommige series blijven je bij.
Niet alleen omdat ze goed zijn, maar omdat ze ergens vertrouwd gaan voelen. Alsof je telkens weer even bij oude bekenden op bezoek gaat.
Voor mij is dat The Golden Girls.
Ik heb hem in de loop der jaren ontelbaar vaak gekeken. En nog steeds kan ik ervan genieten.
Vier totaal verschillende vrouwen onder één dak en juist daardoor werkt het zo goed.
Dorothy, met haar droge humor, scherpe blik en bazige ondertoon waar altijd iets liefdevols onder schuilt.
Rose, heerlijk naïef, ontwapenend en soms zo onbedoeld absurd dat je hardop moet lachen.
Blanche, extravagant, levenslustig en nooit verlegen om aandacht of mannen.
En dan Sophia.
Klein van stuk, groots in aanwezigheid, met een tong scherper dan een scheermes en timing waar menig cabaretier jaloers op zou zijn.
Wat de serie voor mij zo sterk maakt, is dat de onderwerpen verrassend tijdloos voelen. Onder alle grappen zit altijd iets echts verstopt. Vriendschap. Ouder worden. Verlies. Relaties. Familie. Eenzaamheid. Liefde. Opnieuw beginnen.
En misschien is dat waarom het nog steeds zo goed werkt.
Je kijkt voor de humor… maar blijft hangen voor alles wat daaronder zit.
De laatste aflevering raakt me elke keer opnieuw.
Dorothy gaat trouwen. Voor de tweede keer. En met dat huwelijk neemt ze niet alleen afscheid van haar vrijgezellenbestaan, maar ook definitief van Stan.
Stan.
De man met wie het altijd ingewikkeld bleef.
Altijd iets tussen liefde en frustratie in.
Te dichtbij om los te laten.
Te ingewikkeld om echt bij te blijven.
En juist daardoor voelt haar vertrek groter dan alleen een verhuizing.
Het is afscheid nemen van een hoofdstuk.
Van een huwelijk dat allang voorbij was, maar emotioneel nooit helemaal gesloten voelde.
Van het huis.
Van de dagelijkse vanzelfsprekendheid van samen leven.
Van haar moeder.
Van Rose.
Van Blanche.
Van alles wat jarenlang thuis was.
En dat voel je.
Onder de humor van de serie zat altijd al melancholie. Maar in die laatste aflevering komt alles samen.
Het einde van iets ouds.
En het begin van iets nieuws.
Misschien raakt dat me daarom nog steeds.
Omdat afscheid zelden alleen afscheid is.
Vaak is het ook loslaten.
Afronden.
Rouwen om wat was… terwijl het leven tegelijk alweer voorzichtig verder beweegt.
En precies dat wist The Golden Girls als geen ander te vangen.
Met humor.
Met scherpte.
Met kwetsbaarheid.
En met vier vrouwen die nog steeds voelen alsof je ze persoonlijk kent.
je kijkt voor de humor… maar blijft hangen voor alles wat daaronder zit
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie