Langzaam word ik wakker. Buiten zingen de vogeltjes hun hoogste lied en ergens, vaag in de verte, hoor ik kinderstemmen door de ochtend dwarrelen. Ik rol loom richting mijn telefoon en zie dat het bijna acht uur is. Nog heel even blijf ik liggen. Nog heel even niets hoeven. Alleen voelen hoe de slaap langzaam uit mijn lichaam wegstroomt.
Met een klein beetje gekraak en gepuf slinger ik uiteindelijk mijn benen uit bed. De trap af. Richting de keuken. Daar rek ik mezelf eerst nog eens uitgebreid uit, alsof mijn lijf rustig wakker moet worden voordat mijn hoofd volgt.
Ik vul mijn moka met koffie en maak een heerlijke zuurdesemboterham klaar. Terwijl de geur van koffie zich langzaam door de keuken verspreidt, haal ik gedachteloos de schone vaat uit de vaatwasser. Ondertussen schuift het schema van de dag al zachtjes door mijn hoofd heen.
Starter uit de koelkast halen en voeden. Schrijven aan mijn boek. Mijn lessen bij Mandy verder afmaken. Of in ieder geval proberen een klein deukje in de berg te slaan.
Maar eerst… rust.
Ik loop naar de zijkamer van ons huis en plof neer in de rotan stoel met uitzicht op de tuin. Het zonnetje legt een warme gloed over al het frisse groen. Alles lijkt zacht wakker te worden.
Dit jaar hebben we besloten het gras niet te maaien. Gewoon… om de natuur wat meer haar gang te laten gaan. Om de bijen, hommels en andere kleine wezentjes een handje te helpen.
En eerlijk? Het voelt alsof de tuin ons daarvoor beloont.
Paardenbloemen en boterbloemen groeien inmiddels weelderig tussen het groen en geven de tuin een warme gele gloed. Een paar weken geleden gooide ik verspreid wat zaadbommen in de aarde en nu kijk ik bijna dagelijks of er alweer nieuwe bloemen omhoogkomen.
De koolmeesjes hebben hun intrek genomen in één van de vogelhuisjes. Af en toe schieten ze af en aan met kleine takjes of iets eetbaars in hun snavel. Twee groene spechten hupsen ondertussen rustig over de grond, op zoek naar wormpjes… of misschien stiekem naar de zaadjes uit mijn bloemenbommen.
En daar zit ik dan.
Met warme koffie tussen mijn handen. Het ochtendlicht op mijn gezicht. Een tuin vol leven voor mijn neus.
Soms zijn het precies deze kleine, stille momenten die voelen als rijkdom.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie