Het boek dat mij compleet verraste

Het is zomervakantie. Mijn kinderen zitten nog in hun jonge tienerjaren en vertrekken voor drie weken met hun vader op vakantie. Ineens is het stil in huis. Een stilte waar ik eerst even aan moet wennen.

Ik slenter wat door het centrum van Apeldoorn zonder echt een doel te hebben. Tot de boekenwinkel van de bekende keten mijn aandacht trekt. Langzaam loop ik naar binnen. Rechts van me liggen de tijdschriften uitnodigend uitgestald. Happinez, tuinbladen, sporttijdschriften, de Linda. En natuurlijk de Margriet, het weekblad dat al sinds 1938 vrouwen kennis laat maken met allerlei onderwerpen, op een korte onderbreking tijdens de Tweede Wereldoorlog na. En de Libelle mogen we daarin natuurlijk ook niet vergeten, die zelfs nog een paar jaar eerder verscheen.

Maar goed, dat terzijde.

Ik vervolg mijn weg richting de kookboeken. Al snel besluit ik dat ik daar voorlopig echt genoeg van heb en ik loop verder. Dan blijft mijn blik hangen bij de romans. Of beter gezegd, bij één specifieke kaft.

Vier watergieters sieren de voorkant van het boek en op de een of andere manier trekt het direct mijn aandacht. Knielen op een bed violen van Jan Siebelink.

Ik draai het boek om en lees dat het een prestigieuze prijs heeft gewonnen. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik sla het open en nog voordat het verhaal begint, staat er een psalm gedrukt. Oeh… interessant. Ik voel direct iets van herkenning en nieuwsgierigheid tegelijk.

En voor ik het weet zuigt het boek me volledig mee in het leven van Hans.

Zijn jeugd. Zijn werk als bloemkweker. Zijn huwelijk met Margje. Zijn kinderen, Ruben en Tom. Maar vooral zijn worsteling met het geloof. De manier waarop Jan Siebelink dat beschrijft is tegelijk intens en zacht. Bijna verstikkend soms, maar ook kwetsbaar menselijk.

Je voelt hoe Hans steeds verder wordt meegezogen in een geloofsbeleving die hem langzaam losmaakt van het gewone leven. Alsof hij met beide handen vasthoudt aan iets wat hem tegelijkertijd breekt. De schrijver neemt je als lezer bijna letterlijk bij de hand en leidt je door de innerlijke strijd van Hans heen.

Wat het boek voor mij extra bijzonder maakte, was de herkenning. Niet omdat mijn jeugd hetzelfde was, maar omdat de gemeenschap die in het boek wordt beschreven me deed denken aan het dorp waarin ik opgroeide. Die zware religieuze ondertoon. De overtuigingen. De manier waarop geloof niet alleen iets was wat je beleefde, maar iets wat als een soort deken over hele gezinnen en gemeenschappen hing.

Misschien raakte het boek mij daarom zo diep.

Die drie weken vloog ik door de pagina’s heen. En eerlijk? Ik denk nog steeds dat dit één van de mooiste boeken is die ik ooit in deze categorie heb gelezen. Niet omdat het groots of spectaculair geschreven is, maar juist omdat het onder je huid kruipt.

De film heb ik overigens nooit gezien. Voor mij leeft het verhaal precies daar waar boeken het mooist zijn: in mijn eigen verbeelding. In de beelden die ontstaan tussen de regels door.

Mocht je Knielen op een bed violen nog nooit hebben gelezen, dan raad ik het je echt aan.
Het is geen vluchtig boek. Het is een boek dat blijft hangen.

Een klein goudmijntje eigenlijk.