Er is een groot verschil tussen iemand bewonderen en iemand om advies vragen. Heel eerlijk: ik bewonder niemand. En advies vragen doe ik al heel lang niet meer.
Waarom? Omdat ik heb gemerkt dat veel mensen hun advies zien als een soort opdracht. Alsof je het precies zo moet uitvoeren, tot op de naad. En wanneer je dat niet doet, voelen ze zich gekrenkt. Terwijl dat nooit mijn bedoeling was.
Vroeger vroeg ik nog weleens om advies. Niet omdat ik geen keuzes kon maken — dat kan ik juist uitstekend — maar om even te ventileren, te spiegelen, te checken of ik alle kanten had belicht. Gewoon een stukje reflectie, zodat ik mijn eigen conclusie kon trekken.
Maar dan kwam dat moment dat je iemand weer sprak en ze vroegen: “En? Heeft mijn advies geholpen?” En als ik dan zei: “Ik heb er delen van gebruikt en mijn eigen draai eraan gegeven,” zag je het meteen. Teleurstelling. Gekrenkt ego. Want hun advies was natuurlijk ‘goud waard’.
En eerlijk is eerlijk: mijn ouders hadden daar helemaal een handje van. We spraken, ik ging mijn eigen richting op en… donkere buien aan de hemel. Want als je niet precies deed wat zij hadden bedacht, dan was het ineens ‘verkeerd’, ‘ongepast’ of ‘onhandig’. Terwijl ik alleen maar wilde spiegelen, niet kopiëren.
Dat is precies waarom ik tegenwoordig mijn antwoorden liever opzoek. Google heeft geen ego dat gestreeld moet worden. Geen verwachtingen. Geen teleurstelling als ik mijn eigen pad kies.
Ik zoek, ik lees, ik weeg af en ik beslis. Zoals ik altijd al kon.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie