Als je mij vraagt waar ik graag over praat, dan hoef ik daar niet lang over na te denken. Er zijn namelijk een paar onderwerpen die hier thuis dagelijks langskomen. En nee, dat zijn niet de standaard koetjes en kalfjes, al kom je met “eten” verrassend dicht in de buurt.
Verantwoorde voeding bijvoorbeeld. Lokaal, biologisch, eerlijk. Ik kan daar eindeloos over praten. Letterlijk én figuurlijk smakelijk.
Maar als ik heel eerlijk ben, eindigt het gesprek negen van de tien keer bij… zuurdesem.
Ja, ik ben inmiddels een behoorlijk gedreven zuurdesembakker. En dat is niet begonnen uit hobby, maar uit pure noodzaak. Mijn vriend en ik kregen allebei last van een opgeblazen gevoel na het eten van brood. Eerst uit de supermarkt, toen van de bakker, maar echt beter werd het niet.
Dus ik dook erin. En wat ik vond? Daar schrok ik toch een beetje van. Allerlei toevoegingen waarvan je denkt: waarom? Waarom moet dit in iets simpels als brood?
Ik besloot, dit kan anders.
En zo begon het avontuur.
Ik kwam een zuurdesemstarter tegen, 38 jaar oud, uit het Lake District, biologisch, met wilde gist. Dat klonk niet alleen indrukwekkend, dat is het ook. Inmiddels ben ik van complete mislukkingen (lees: bakstenen waar je een deur mee kunt stutten) naar, al zeg ik het zelf, behoorlijk mooie broden gegaan.
Maar de echte uitdaging? Die zit ’m in de starter.
In het begin voelt het alsof je een natuurkunde-experiment uitvoert. Zoveel gram dit, zoveel gram dat, milliliters water… alles tot op de gram nauwkeurig. Je verwacht bijna dat er ergens een veiligheidsbril verplicht wordt.
Maar na een tijdje… leer je haar kennen.
Ja, haar.
Want hoe gek het ook klinkt: je bouwt een relatie op met je starter.
De mijne heet Carolien.
Waarom Carolien? Geen idee. Op een dag was ze er gewoon. Waarschijnlijk ergens diep in mijn hersenen, rond het gebied van Broca, bedacht en naar buiten gegooid. Maar eerlijk is eerlijk: het is een naam met karakter. Vrijheid, kracht, onafhankelijkheid, past perfect bij een potje dat weigert zich te laten haasten.
En dan komt het moment dat je op vakantie gaat…
De eerste vraag is hier niet: “Hebben we alles?”
Nee.
Het is: “Wat doen we met Carolien?”
Ik ben zelfs gaan googelen en stuitte op een zuurdesemstarterhotel in Denemarken. Een hotel. Voor je starter.
Ik heb er even serieus over nagedacht.
Maar toch… dat ging me een stap te ver. Zelfs voor mij.
Dus testte ik het zelf. Drie weken in de koelkast. Vocht afgieten, voeden… en ja hoor: Carolien kwam gewoon weer tot leven alsof ze een powernap had gedaan.
Conclusie: ze kan best even zonder me.
Maar… wordt het langer dan drie weken?
Dan reist ze gewoon mee.
Prioriteiten, hè.
Roggemeel en Carolien gaan hier als eerste de koffer in.
metopenblikopkinderen 
Plaats een reactie