Ja hoor. Dat dus. Van alle diepzinnige, levens veranderende gedachten die mijn brein had kunnen produceren op een zonnige zondag… is het de was.
Best jammer eigenlijk.
Mijn dag begon nog best veelbelovend. Een rustig ontbijtje, de moka die zacht pruttelend een heerlijke kop koffie staat te brouwen en ik die, enigszins ambitieus, richting de kelder loop om een was aan te zetten. Want ja… ik ben er zo eentje. Zo’n type dat de was buiten laat drogen.
Moeder Aarde levert de zon, ik lever de was. Teamwork. 🌿
Na mijn ontbijt loop ik naar buiten. De zon voelt al warm op mijn huid en een zacht briesje speelt met mijn nog ongekamde haren alsof het zelf ook net wakker is.
En zoals elke ochtend zeg ik even gedag tegen mijn buren.
De kikkervisjes.
Honderden. Echt honderden.
Een paar maanden geleden was het hier complete chaos. Kikkerpapa’s en kikkermama’s hadden besloten dat mijn vijver dé plek was voor gezinsuitbreiding. Het resultaat, een soort glibberige babyboom waar zelfs de overheid geen beleid voor heeft.
De vijver veranderde in een troebele soep. Maar goed, dat hoort erbij. Dat is eten, groei, natuur… en blijkbaar ook een test voor mijn geduld.
En nu, weken later, is het water weer helder. De kikkervisjes groeien gestaag door. Kleine zwarte stipjes met ambitie.
En ergens weet ik… het moment komt.
Pootjes.
En daarna… chaos 2.0.
Want laten we eerlijk zijn, ik vind kikkers leuk. Echt. Gezellig zelfs. Maar honderden kikkers die straks als een soort springende flashmob mijn tuin overnemen?
Dat is een ander verhaal.
De eksters en reigers komen gelukkig regelmatig even langs voor een snack. Natuurbeheer op z’n best. Ik kijk er inmiddels bijna hoopvol naar.
Want als ze allemaal volwassen worden, dan lijkt mijn tuin straks op een Bijbelse plaag. “En zie, daar kwamen de kikkers…”
Ik zie mezelf al zitten. Midden in de zomer. Op een tafel. Met mijn voeten omhoog.
Want ja… af en toe schiet er nu al zo’n koud, glibberig lijfje langs je been als je nietsvermoedend in de tuin staat.
En geloof me… daar wen je niet aan.
Dus terwijl mijn was vredig in de zon hangt te drogen en ik nip van mijn koffie, denk ik:
misschien was “de was” zo’n gekke eerste gedachte nog niet.
Het is in ieder geval het enige in mijn leven dat níet ineens pootjes krijgt. 😄🌿
metopenblikopkinderen 
Geef een reactie op lem2 Reactie annuleren